Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΝΑΤΣΑΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΝΑΤΣΑΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 22 Φεβρουαρίου 2009

Ο ΠΡΟΚΟΠΗΣ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ ΣΤΟ Y MAGAZINE

Προκόπης
Παυλόπουλος


...
Να συνεχίσουμε λ
ίγο με το Δημόσιας Τάξης που είναι ο τομέας σας. Συνέβη πρόσφατα το τραγικό περιστατικό (σ.σ. επίθεση με μολότοφ στο Α.Τ. του Αιγάλεω), «φιλοξενήσαμε» και στη Θεσσαλονίκη το συμβάν με τους αστυνομικούς που δεν φόρεσαν χειροπέδες στο ναρκομανή με κατάληξη το θάνατο ενός αθώου ανθρώπου. Δηλώσατε πως «το ποτήρι ξεχείλισε». Τι έχει γίνει από τότε; Έγινε κάτι που να αλλάξει το πρόσωπο της αστυνομίας ως προς το καλύτερο;

Ο υπουργός που θα έψαχνε για δικαιολογίες, ιδίως σε υπουργείο Δημόσιας Τάξης, ή ορθότερα στο τέως υπουργείο Δημόσιας Τάξης, θα ήταν κακός υπουργός. Δεν ψάχνουμε καμία δικαιολογία, δεν το έκανα ποτέ και ούτε τώρα θα το πράξω. Όπως επίσης, δεν θα προσπαθήσω να κρυφτώ ή να θεωρήσω πως οι ευθύνες ανήκουν στην αστυνομία. Ως υπουργός Εσωτερικών, είμαι πολιτικός επικεφαλής του υπουργείου και των σωμάτων ασφαλείας, άρα η πολιτική ευθύνη είναι δικιά μου. Αυτό είναι δεδομένο, το είπα και το επαναλαμβάνω σήμερα που μιλάμε για αυτό το μοιραίο γεγονός στο Αιγάλεω. Η αστυνομία είχε και έχει προβλήματα, η αστυνομία έχει επιτυχίες και αποτυχίες. Είναι η ίδια αστυνομία που είχε τις μεγάλες επιτυχίες στα Ζωνιανά, είναι η ίδια αστυνομία που καθημερινά κάνει σημαντικές συλλήψεις, είναι η ίδια η αστυνομία η οποία αποτρέπει γεγονότα που θα μπορούσαν να αποβούν μοιραία. Θα μπορούσα να βρω αρκετές δικαιολογίες. Όταν έχεις ένα αστυνομικό με τόσα χρόνια εμπειρία και έρχεται ο ίδιος και ομολογεί πως δεν φόρεσε χειροπέδες, διότι «είχε κάποια μολυσματική ασθένεια»… Από εκεί και πέρα θα πρέπει να αντιληφθεί ο καθένας ότι όποιος «μπαίνει» στην αστυνομία πρέπει να έχει συναίσθηση της ευθύνης του. Και είναι θέμα νοοτροπίας την οποία πρέπει να αλλάξουμε, και το προσπαθούμε. Όπως επίσης, για το συμβάν στο Αιγάλεω θα μπορούσε να πει κανείς, ότι ο στόχος της επίθεσης ήταν η κατάληψη και «ότι άλλο ήθελε προκύψει», και αυτό απετράπη από τον φρουρό που ήταν έξω από το Τμήμα και από την πεζή περιπολία που κατέφτασε τρέχοντας. Άρα ο στόχος τους δεν επετεύχθη. Άρα, θα μπορούσε να πει κανείς, ότι η αστυνομία λειτούργησε σωστά στο αποτρεπτικό κομμάτι. Αυτό δεν είναι δικαιολογία, γιατί στην εικόνα του απλού πολίτη, μένουν έξι περιπολικά καμμένα έξω από αστυνομικό τμήμα. Σε καμιά περίπτωση δεν βοηθάει στην εικόνα ασφάλειας του πολίτη. Την επιβαρύνει, γιατί αν δεν μπορεί η αστυνομία να φυλάει έξι περιπολικά έξω από ένα αστυνομικό τμήμα, πως μπορεί να φυλάξει ο καθένας το αυτοκίνητό του, έξω από το σπίτι του;
Αντιλαμβάνεται λοιπόν κανείς, ότι ένας υπουργός πρέπει να διακρίνει ποιες είναι οι δυνατότητες της αστυνομίας, οι ανθρώπινες δυνατότ
ητες. Με ποιον τρόπο μπορεί να αλλάξει, όχι μόνο τις δομές, αλλά και την νοοτροπία των ανθρώπων, και το κυριότερο, πως μπορεί να τους συμπαρασταθεί. Ένας υπουργός, ο οποίος παρατηρεί ως θεατής τα δρώμενα από την «απ’ έξω», λέγοντας πως αυτή είναι «δουλειά της αστυνομίας», χωρίς ο ίδιος να αναλάβει τις ευθύνες του, δεν βοηθάει την ίδια την αστυνομία.
Μαζί λοιπόν με αυτά τα παιδιά, χρόνια ολόκληρα με πολλές ελλείψεις, έχουμε ξεκινήσει μια προσπάθεια. Σας είπα, δείτε την αστυνομία συνολικά γιατί έχει σημαντικές επιτυχίες αυτό το χρονικό διάστημα κ
αι πρέπει να τους το αναγνωρίσουμε. Ο Στάθης Λαζαρίδης που γύρισε στην Αθήνα πριν από λίγες μέρες, έχει τεράστια προβλήματα. Είναι το παιδί, το οποίο έφαγε σφαίρες από τα καλάσνικοφ των εγκληματιών στα Ζωνιανά. Δεν έκανε πίσω όμως, όπως και ο αστυνομικός στο Αιγάλεω. Οι αλλαγές στη νοοτροπία και οι τομές που πρέπει να γίνουν, γίνονται. Βέβαια, δεν φτάνει αυτό, χρειάζεται να καλύψουμε τα κενά της αστυνομίας που είναι πάνω από 8.000 άνθρωποι…


Θέλετε να μας πείτε λίγο τι εννοείτε με τον όρο νοοτροπία;
«Νοοτροπία» σημαίνει πως η πολιτεία, από τη πλευρά της, αξιολογεί τους αστυνομικούς όχι με κομματικά κριτήρια αλλά με βάση το αποτέλεσμα της δουλειάς. Είναι διαφορετικό, από έναν απλό δημόσιο υπάλληλο που κάθεται σε ένα γραφείο και έχει συγκεκριμένο ωράριο. Όπως επίσης, πρέπει να αλλάξει και η αντιμετώπιση προς τον ίδιο τον αστυνομικό. Δεν μπορεί να έχεις αστυνομικούς που κάθονται σε ένα γραφείο και δεν κάνουν απολύτως τίποτα, να έχουν την ίδια εξέλιξη με τον αστυνομικό που «κάνει πεζοδρόμιο» και αντιμετωπίζει την εγκληματικότητα στην καθημερινότητά του.

...

«Τα θεαματικά αποτελέσματα στην πολιτική, μοιάζουν με τα πυροτεχνήματα. Κάποια στιγμή λάμπουν, αλλά μετά τα λαμπερά πυροτεχνήματα, το σκοτάδι φαντάζει πιο βαθύ. Οι μεγάλες τομές δεν γίνονται με άλματα. Γίνονται με καλή προετοιμασία και συστηματική προσπάθεια στην πορεία. Ο Έλληνας αξίζει καλύτερη καθημερινότητα, ζούμε σε δύσκολη εποχή, δύσκολους καιρούς…»

Προκόπης Παυλόπουλος

Συνέντευξη: Στέφανος Βασιλειάδης, Μιχάλης Γουδής, Μπάμπης Πετρίδης

Y.

Ολόκληρο το άρθρο

Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου 2009

Ο ΛΑΥΡΕΝΤΗΣ ΜΑΧΑΙΡΙΤΣΑΣ ΣΤΟ Y...


Λαυρέντης Μαχαιρίτσας

Ήρωας δίχως καρμπόν
Κείμενο, συνέντευξη Κωνσταντίνος Πανάτσας Φωτογραφίες Νίκος Καρδαράς

Τον γνώρισα στη Σαλονίκη. Τον «έτρεχα» αλαφιασμένος σε εκπομπή του Antenna. Η συζήτηση στο αυτοκίνητο, καθώς κοίταζε τα περίχωρα της πόλης, με το παράθυρο ορθάνοιχτο, ήταν κάτι το… διαφορετικό. Δύο φεγγάρια αργότερα, μας αφήνει με το στόμα ανοιχτό κάτω από τον ουρανό του Θεάτρου της Γης και τραγουδάμε μελωδίες και στίχους, ιδρωμένοι, κάτω από τ’ αστέρια. Και αναρωτιέμαι, «πώς να την κοιμηθείς αυτή τη νύχτα;»…

Ο Σουλτάνος της ελληνικής ροκ σκηνής είναι προσιτός, ανθρώπινος και… καταπληκτική παρέα. Είχε ξεσηκώσει την Πτολεμαϊδα στα τέλη του Μάη. Ένας ακόμη σταθμός στο πρόγραμμα συναυλιών του. Πήγαμε για ποτά εκείνο το βράδυ… Λάθος. Διορθώνω. Πήγαμε για ποτά εκείνο το βράδυ αφότου ο Λαυρέντης αρνήθηκε την παρουσία του στους νομαρχαίους και τους αφεντάδες της περιοχής. Λίγο το Johnny, λίγο η δροσιά της Βόρειας Μακεδονίας, λίγο η αναγνωρισιμότητα και ο Σταρόβας, μας προσέφεραν μια βραδιά με πολλά κιλά γέλιο.
Ένα ζευγάρι μεγάλων συναυλιών στην πρωτέυουσα, Λυκαβηττός… Το διάλειμμα μικρό, το τηλέφωνο χτυπά και ο Λαυρέντης στην άλλη πλευρά της γραμμής δηλώνει έτοιμος να μου εξηγήσει πως «χρειάζεται ένα θαύμα εδώ»…

Λαυρέντη, είσαι έτοιμος; Ξεκινάμε.
Όποτε θέλεις φίλε μου.

Θα κάνουμε κάτι περίεργο. Θέλω να μιλησουμε για πολιτική. Τι λες για όσους μα κυβερνούν σήμερα;
Πίστεψέ με, δεν έχω καμία εμπιστοσύνη σε κανέναν τους. Πως το λένε, δεν γουστάρω κανέναν από δαύτους, εδώ και καιρό. Με έχουν κουράσει. Να θυμάσαι πως σε όλους τους χώρους υπάρχουν κλέφτες και μη. Έτσι και στην πολιτική. Υπάρχουν καραγκιόζηδες και ενδιαφέροντες άνθρωποι. Ωστόσο, είναι γεγονός, το ότι αυτοί που μας κυβερνούν τη συγκεκριμένη στιγμή, είναι ανίκανοι. Δεν είναι κράτος αυτό…
Η νοοτροπία «κόψτε του το κεφάλι» είναι τόσο λάθος. Δεν αφήνει περιθώρια… Μα αυτή είναι η λογική. Να έχουνε τον μέσο πολίτη έχουνε στην τσίτα.

Και οι νέες είσοδοι στην πολιτική;
Δεν πιστεύω σε καινούριες φάτσες… Όποιος «μπαίνει» γίνεται ένα από τα ίδια. Μην πιστεύεις σε κανέναν. Δεν θυμάσαι κάποτε που λέγαμε πως ο Καραμανλής είχε εμφανιστεί ως οδοστρωτήρας στην πολιτική και θα τα ισοπεδώσει όλα; Δες τώρα την κατάσταση. Όπως πάντα, μια από τα ίδια…

Να μιλήσουμε για παιδεία;
Και τι ακριβώς να πούμε; Όλα κινούνται μέσα στα πλαίσια της ανικανότητας… Κοίτα, 40 τόσα χρόνια που με θυμάμαι να παρατηρώ την παιδεία, άλλαζαν κάτι, κάθε χρόνο. Μια ζωή. Εξετάσεις στο γυμνάσιο, εξετάσεις στο λύκειο, 8η τάξη, καταργήθηκαν οι εξετάσεις, ήρθαν οι πανελλαδικές με τη σειρά τους, έβαλαν και πάλι σε εφαρμογή τις εξετάσεις, σε κάθε τάξη… Και το αποτέλεσμα ποιο; Μονίμως… χειρότερα.

Μήπως το ισοπεδώνεις; Λύση βλέπεις;
Το ’60 πεινούσαν. Είχαν τουλάχιστον εξ’ αρχής μία δικαιολογία. Τώρα όχι πια, δεν πεινάνε. Αλλά τα πράγματα παρέμειναν ίδια. Ακριβώς τα ίδια. Χάλι μαύρο. Η αιτιολόγηση είναι ιδιαίτερα απλή. Οι χοντροκεφαλοκαρχαρίες και πάλι ζητούν να οικονομήσουν. Από τον καθένα μας. Και φτιάξαν, επιπλέον, μία κάστα γύρω τους που κοιτά να οικονομήσει από το καθετί…

Θέλω και τη γνώμη σου για τα ιδιωτικά. Οι πολιτικοί τα επέτρεψαν.
Λοιπόν, προσωπικά πιστεύω πως θα ήταν καλά θα να υπήρχαν 10 άξια ιδιωτικά πανεπιστήμια γύρω μας, μέσα στην Ελλάδα. Αλλά υπάρχουν άλλα προβλήματα. Το όλο οικοδόμημα που ονομάζουμε «παιδεία» είναι σαθρό. Το πρόβλημα είναι και παραμένει συνολικό. Το ιδιωτικό πως μπορεί να την γλιτώσει;
Έχω φτάσει στο σημείο να πιστεύω πως στηνΕλλάδα, και καλοί να είναι, θα χαθούν. Η μοίρα τους είναι καθορισμένη. Και όλα αυτά γιατί; Γιατί ορισμένοι καρεκλοκένταυροι κάθονται και πίνουν στην πλάτη των άλλων…

Μένουμε μόνοι μας στην παρακμή;
Όχι, μιλάμε για ένα απολύτως παγκόσμιο φαινόμενο. Ήμουν πρόσφατα στο Παρίσι για δουλειά. Κυκλοφόρησα στους δρόμους του. Αρχικά, το αίσθημα της μαγείας που εκπέμπει η πόλη. Αλλά, παρατηρώντας καλύτερα, για πρώτη μου φορά, είδα άνθρωπους που θα έλεγες καλοντυμένους, ή φυσιολογικούς, να ψάχνουν στα σκουπίδια. Ήταν πάνω από έναν κάδο και αναζητούσαν κάτι που μπορεί να έχει αξία. Θρεπτική, μεταπώλησης… Και δεν ήταν 10. Ήταν 100! Όταν αυτοί γίνουν 1.100, θα βγούνε με κονσερβοκούτια στους δρόμους για να τους κυνηγάνε… Όλους που τους πίνουν το αίμα. Και το ίδιο θα συμβεί και στην Ελλάδα.

Θα φτάσουμε σύντομα σε αυτό το σημείο;
Την Ελλάδα, ευτυχώς τη σώζει ο θεσμός της οικογένειας. Είναι αυτή που μας διατηρεί σε κατάσταση επιβίωσης. Το «χωριό» ταϊζει την οικογένεια ακόμα. Το κοτόπουλο και οι ελιές… Το κοτόπουλο που θα φέρει η γιαγιά και θα μας κρατήσει μια βδομάδα και οι ελιές που φύτεψε ο παππούς πριν από χρόνια στο κτήμα. Όλα τα υπόλοιπα είναι περιττά. Το πετρέλαιο, βγάλτε το και φάτε το μαλάκες… Έχουμε κρεμαστεί πάνω τους. Η κοινωνία πρέπει να κινείται και η δική μας σταμάτησε προ πολλού. Σχιζοφρένεια. Μια κοινωνία τρελών γίναμε…


Ταράζεσαι. Να ασχοληθουμε και λίγο με τη μουσική;
Ότι θέλεις φίλε μου…

Πως κρίνεις την μουσική «κατάσταση» της σύγχρονης Ελλάδας;
Είναι απλό. Εδώ και καιρό νόμιζα πως φτάσαμε στον πάτο αλλά το βαρέλι της Ελλάδας είναι άπατο… Το καθεστώς μας, η νοοτροπία μας είναι ότι χειρότερο πλέον.

Τόσο μπουζούκι και «σκυλιά»;
Το μπουζούκι είναι καλό. Ας βγαίνανε δέκα «Ζαμπέτες»… Πριν λίγες μέρες βρέθηκα σε κάποιες εκδηλώσεις. Τιμούσαν τον Αντώνη Καλογιάννη. Ήταν εκεί ο Φίλιππας, ο Φίλιππος Νικολάου. Τραγουδιστής της πίστας τότε… Έκανε λεφτά σε παραλίες και μπαράκια. Ποτέ του δεν το έκρυψε και πάντοτε το παραδεχόταν. Αλλά τραγουδιστής με ήθος. Ξέρεις τι είπε; «Προσπάθησα να χαλάσω τον Καλογιάννη». Τον πήρε μαζί του για να τραγουδά και αυτός, αναγνωρίσιμος τότε. Σε παραλίες και μπαράκια. Και όμως ο Καλογιάννης δεν έγινε ένας από αυτούς. Δεν τον «τράβηξαν» τα χρήματα και η δόξα. Σήμερα, όλα είναι «μπάτε σκύλοι αλέστε»…

Συσσωρευμένη παρακμή.
Όλα είναι ένα πακέτο. Η τέχνη, η πολιτική, ο πολιτισμός. Όλες οι έννοιες. Και συνδυάζονται. Να θυμάσαι πως όλα είναι πακέτο. Όταν κάτι πηγαίνει προς τα κάτω, τραβά και τα υπόλοιπα.

Τι πρέπει να αλλάξει λοιπόν; Μέλλον βλέπεις;
Το χειρότερο είναι πως ενώ μιλάμε για παρακμή, νομίζουμε, υποσυνείδητα, πως όλα είναι καλά. Πως δεν υπάρχουν προβλήματα άξια δράσης. Όταν φτάσουμε στον πραγματικό πάτο τελικώς, ίσως…
Ίσως αντιδράσουμε ενστικτωδώς. Όλα τα «μεγάλα» πράγματα, τότε συμβαίνουν. Τη στιγμή που πρέπει «να σώσουμε ο,τιδήποτε, αν σώζεται»…

Λαυρέντη, είμαι καλυμμένος.
Χάρηκα που τα είπαμε. «Φίλησε μου τα παιδιά»…

Ολόκληρο το άρθρο

Σάββατο 31 Ιανουαρίου 2009

Ο ΚΩΣΤΗΣ ΖΑΦΕΙΡΑΚΗΣ ΣΤΟ Υ



Κωστής Ζαφειράκης

Τι αναμνήσεις σου φέρνει στο νου μια αναδρομή στο παρελθόν;
Είχα τη συμπεριφορά «καλού παιδιού», που διάβαζε πολύ και ήταν πολύ κλειστός χαρακτήρας. Ήμουν εσωστρεφής σε βαθμό κακουργήματος, χωρίς αντιδράσεις και εκρήξεις, πράγματα που χαρακτηρίζουν τα εφηβικά χρόνια. Υπήρξε μία «χρονοκαθυστέρηση» στο πως εκδηλώθηκε η προσωπικότητα μου, στο πως εκδηλώθηκε ο Κωστής προς τα έξω. Το τέλος των εξετάσεων με βρήκε στο τμήμα της Νομικής. Ονειρευόμουν να εισαχθώ στη Φιλολογία ή στο Ιστορικό - Αρχαιολογικό. Παρότι είχα συγκεντρώσει τον ανάλογο βαθμό, προτίμησα επηρεασμένος και από συμβουλές επαγγελματικής αποκατάστασης, τη σχολή της Νομικής.

Από τη Νομική κατέληξες στη Δημοσιογραφία. Τι μεσολάβησε;
Στη Νομική αυτοπαγιδεύτηκα. Μετά το τέλος του πρώτου εξαμήνου, κατάλαβα πως το πράγμα δεν «τράβαγε» και άρχισα να το παρατάω. Τότε ξύπνησε ο έφηβος μέσα μου και άρχισα να κάνω ότι μου είχε λείψει τα προηγούμενα χρόνια. Αποφάσισα έτσι να κάνω κάτι διαφορετικό και γράφτηκα σε μία σχολή δημοσιογραφίας στην Αθήνα. Η επιστροφή μου στη Θεσσαλονίκη συνδυάστηκε με το ραδιόφωνο και συγκεκριμένα με τους «88,5», όπου και ανέλαβα τα δελτία ειδήσεων. Αυτό το οφείλω σε έναν σημαντικό φίλο, έναν υπέροχο άνθρωπο με ξεχωριστό μυαλό, τον Τάσο Λιώλη, που δεν βρίσκεται πια ανάμεσά μας. Στον «88,5» γινόταν μια πολύ ωραία προσπάθεια, με πολύ κέφι. Ένα πάρτι με τεράστια απήχηση στο κοινό, που αγάπησε την προσπάθεια από την πρώτη στιγμή.

Από τον θρυλικό «88,5» στο «Cinema o Παράδεισος» (Λάμψη 89,4). Τι έχει αλλάξει στη διαδρομή αυτή;
Δεν έχουν αλλάξει σημαντικά πράγματα, πέρα από το γεγονός ότι έχουν προκύψει πολλοί νέοι σταθμοί. Δεν είναι πολλά τα καλά ραδιόφωνα στη Θεσσαλονίκη. Αυτό που μου λείπει προσωπικά είναι ένα φρέσκο, εναλλακτικό ειδησεογραφικό ραδιόφωνο, που να βάζει ερωτήματα, να είναι μέσα στον παλμό και να αφουγκράζεται την πόλη. Θα ήθελα να ακούσω ένα τέτοιο ραδιόφωνο που να περιέχει τα στοιχεία εκείνα που έκαναν ξεχωριστό τον «88,5». Αυτό απουσιάζει δυστυχώς από το ραδιοφωνικό τοπίο της πόλης μας.

Ακολούθησε ο στρατός και μια στροφή προς νέα πράγματα…
Μετά τη θητεία μου ξεκίνησαν κάποια όμορφά πράγματα, όπως η συμμετοχή μου στο ένθετο περιοδικό «Θερμόμετρο» της εφημερίδας «Θεσσαλονίκη». Με την κάμερα δεν είχα ιδιαίτερες σχέσεις. Η πρώτη μου επαφή μαζί της εντοπίζεται σε εφηβικές διακοπές με φίλους, όπου «γυρίζαμε» διάφορα σκετς. Μου δόθηκε όμως η ευκαιρία μετά από μια πρόταση να κάνω ρεπορτάζ με ένα ιδιαίτερο στιλ στην εκπομπή «View Master». Αποφάσισα τότε πως, ως δημοσιογράφος, δεν θα έχω μια αποστασιοποιημένη θέση προς τα θέματα που προσεγγίζω, αλλά θα συμμετέχω ενεργά. Εκεί κάπου μπήκε και το ταξιδιωτικό μικρόβιο, που έγινε ακόμα πιο έντονο στην εκπομπή «Exodus». Έζησα εξαιρετικά πράγματα, που υπό άλλες συνθήκες δεν θα είχα μπει στη διαδικασία ούτε να τα σκεφτώ.


Είσαι ένα πρόσωπο με αξιόλογη παρουσία την τηλεόραση της Θεσσαλονίκης. Δεν σε έχουν αγγίξει οι «σειρήνες» της Αθήνας;
Κάθε χρόνο σχεδόν. Είναι μία κατάσταση που επαναλαμβάνεται πολύ συχνά και το περνάμε όλοι στη Θεσσαλονίκη, ανεξαρτήτως επαγγελματικής ιδιότητας. Η ανησυχία αυτή είναι διαρκής, όσο αφορά την επέκταση των οριζόντων του καθενός. Αν με ρωτούσες πριν από τρία χρόνια, θα σου έλεγα ότι θέλω να κάνω πολλά πράγματα στην Αθήνα. Υπάρχει όμως ένα ένστικτο αυτοσυντήρησης και αυτοπροστασίας. Η τηλεόραση απαιτεί σκέψη για το κάθε σου βήμα. Έχω συζητήσει πράγματα και στη Θεσσαλονίκη και στην Αθήνα κι έχω απαντήσει αρνητικά, ακούγοντας αυτό το ένστικτο. Θέλω όταν βγαίνω από μία εκπομπή, να μπορώ πλήρως να υποστηρίζω τα θέματά μου, τον εαυτό μου και το «βιότοπο» που φτιάχνω. Κάνω πράγματα που πραγματικά αγαπώ γιατί αλλιώς αισθάνομαι αμήχανα. Έτσι προέκυψε και το «Οξυγόνο».

Τι αλλαγές έχει φέρει στη ζωή σου το «Οξυγόνο»;
Η δουλειά όπως έχει διαμορφωθεί τα τελευταία χρόνια, καλύπτει τις προσωπικές μου ανησυχίες και τα ερωτήματα που θέτω, περιλαμβάνοντας παράλληλα κουβέντα με φίλους. Είναι μεγάλη τύχη να κάνεις αυτό που πραγματικά αγαπάς. Να μην το θεωρείς δουλειά, αλλά ένα ωραίο πάρτι. Δεν θα έλεγα πως δουλεύω οκτώ ώρες την ημέρα και μετά ξεκουράζομαι. Η δουλειά επεκτείνεται 24 ώρες το 24ωρο. Μου συμβαίνει συχνά να ονειρεύομαι πράγματα που θέλω να κάνω και να ξυπνάω μέσα στον ύπνο μου για να τα καταγράψω.

Τι αποτελεί «οξυγόνο» για σένα;
Οξυγόνο για μένα είναι οι καινούριοι άνθρωποι που ανακαλύπτουμε, οι «αναπνοές» τους, οι ιδέες τους , το κέφι και οι περιπέτειές τους. Μέσα από τους ανθρώπους που έχω συναντήσει στο «Οξυγόνο» έχω δει πολλές πτυχές αυτού του πράγματος, που ονομάζεται ζωή.

Αν κάποιος παρουσίαζε την ζωή σου σε μια εκπομπή, ποιον τίτλο θα τον προέτρεπες να βάλει;
Υπάρχουν πολλοί τίτλοι. Από τον… «Εφιάλτη στο δρόμο με τις Λεύκες» μέχρι το… «Μια απίθανη πτήση».

Τι παρακολουθείς στην ελληνική τηλεόραση;
Μου αρέσει να παρακολουθώ για συναισθηματικούς και όχι μόνο λόγους, τις εκπομπές των φίλων μου, όπως του Κώστα Αρβανίτη, του Σταύρου Θεοδωράκη, του Σωτήρη Δανέζη, του Γιώργου Αυγερόπουλου...

Υπάρχει κάτι που αποφεύγεις να παρακολουθήσεις;
Δεν αποφεύγω κάτι, γιατί ουσιαστικά, δεν είμαι το παραδοσιακό μοντέλο του τηλεθεατή. Μπορεί να είμαι ενήμερος και να έχω άποψη για το τι συμβαίνει στην ελληνική τηλεόραση αλλά δεν έχω αυτή τη καθημερινή σχέση μαζί της. Όταν είμαι στον καναπέ για να δω τηλεόραση κάνω ζάπινγκ για δέκα λεπτά και μετά καταλήγω στην αγαπημένη συνήθεια των DVD. Γενικότερα, λείπει από την ελληνική τηλεόραση το ρίσκο του να εμπιστευτείς νέους ανθρώπους και νέες ιδέες.

Τι συναισθήματα κρύβονται στον ταξιδιωτικό σου σάκο πριν από μια εξόρμηση;
Σατανική περιέργεια, άγνοια κινδύνου ,γιατί διαφορετικά δεν θα είχα κάνει τίποτα από όσα extreme έχω ζήσει, κέφι και επιθυμία να επικοινωνήσω με νέους ανθρώπους και να αποκομίσω σημαντικές πληροφορίες και την πιο «κεφάτη» τους ματιά.

Τηλεόραση, ραδιόφωνο, ενεργή συμμετοχή σε πολλά περιοδικά έντυπα. Χρόνος για τον Κωστή υπάρχει;
Είμαι «παγιδευμένος» σε ένα σατανικό σχέδιο, όπου δουλειά, εργασία και ελεύθερος χρόνος μπερδεύονται γλυκά. Ακούγεται ρομαντικό και λίγο κινηματογραφικό, αλλά κρύβει εντάσεις και δυσκολίες. Θεωρώ πολυτέλεια και τύχη να εντάσσω στο πρόγραμμά μου πράγματα που μου ταιριάζουν. Τον ελεύθερο μου χρόνο βλέπω συνήθως DVD ή περνάω ατέλειωτες ώρες «σαχλαμάρας» με τους φίλους μου. Αυτό είναι άλλωστε και το προσωπικό μου «κριτήριο» φιλίας.

Τι περιλαμβάνουν τα μελλοντικά σας σχέδια;
Δεν σχεδιάζω τίποτα. Δεν έχω πλάνο για το τι θα κάνω αύριο. Η λέξη μέλλον και οργάνωση δεν υπάρχει στο προσωπικό μου λεξιλόγιο. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν έχω φιλοδοξίες. Η φιλοδοξία πάντα υπάρχει και σιγοβράζει. Θέλω μόνο να μου συμβούν και άλλα όμορφα πράγματα. Θέλω το «Οξυγόνο» να γίνει η «ταυτότητα» μου σε αυτό το περιβάλλον, που ονομάζεται τηλεόραση.

Κείμενο: Ευθύμιος Σαββάκης

Ολόκληρο το άρθρο

Παρασκευή 30 Ιανουαρίου 2009

H VICTORIA HISLOP ΣΤΟ YMAGBLOG

Victoria Hislop
Η γη των χανσενικών

Κείμενο, συνέντευξη
Κωνσταντίνος Πανάτσας

Μόλις είχε φτάσει στην Θεσσαλονίκη. Γοητευτική, μπριόζα, ένα ζωντανό μείγμα αγγλικού τακτ και μεσογειακού ταμπεραμέντου. Το χαμόγελο, αναπόσπαστο από τα χείλη της. Συναντήσαμε τη Victoria Hislop η οποία μας έμαθε αγγλιστί την ιστορία της Σπιναλόγκας, του μαρτυρικού νησιού της εξορίας των λεπρών…

Οι Άγγλοι συνωστίζονται σωρηδόν κάθε καλοκαίρι στην Μύκονο. Η Victoria Hislop επισκέφτηκε την Κρήτη ως ενδιάμεσο σταθμό με τελικό προορισμό τη Σπιναλόγκα. Ασυνήθιστο. Στο παρελθόν λειτουργούσε λεπροκομείο στο μικρό νησί δίνοντάς του άμεσα, μιαν εικόνα φρίκης, ένα “δυσάρεστο” αέρα. Η συγγραφέας ένιωσε κάτι το περίεργο, αλλά συνάμα οικείο, γνώριμο. Η Κρήτη την φιλοξένησε 30 φορές. Τα σπαστά ελληνικά προσαρτήθηκαν βαθμιαία στο λεξιλόγιο της.
Έμαθε την ιστορία του νησιού. Οι κάτοικοι καλλιεργούσαν τη γη, υπήρχε υποτυπώδες εμπόριο, ένα καφενείο λειτουργούσε δίπλα στο κουρείο του νησιού. Το νησί, ιστορικά, απέκτησε γεννήτρια και ηλεκτροδοτήθηκε προτού πάρει ρεύμα η απέναντι παραλία. Η ερωτική ιστορία ανάμεσα στον γιατρό και την ασθενή εξελίχθηκε σχεδόν φυσικά. Και ο γιατρός βρήκε τον τρόπο να θεραπεύσει το χτικιό. Απολαύστε τη συνέντευξη της γυναίκας που διηγήθηκε την απομόνωση και τις οικογενειακές προκαταλήψεις με τα πιο γλυκά χρώματα, αυτά των γερανιών στη Σπιναλόγκα.

Μόλις λίγες ώρες στη Θεσσαλονίκη. Ποια η άποψή σας για την πόλη;
Μόλις έφτασα στη Θεσσαλονίκη και διστάζω να εκφράσω την άποψή μου για την πόλη. Ωστόσο, ήδη την βρίσκω φανταστική. Θα μείνω μόλις 2 μέρες. Μετά θα ταξιδέψω μία μέρα και στην Αθήνα. Δύο μέρες Θεσσαλονίκη, μία στην Αθήνα. Νομίζω πως είναι η σωστή ισορροπία!

Μας καλοπιάνετε ήδη… Ας περάσουμε στα “του βιβλίου”. Ο κύριος χαρακτήρας, η Αλέξις, επιθυμεί να μάθει τόσα πολλά πράγματα για το παρελθόν, για τους γονείς της. Θέλατε ποτέ εσείς, προσωπικά, να μάθετε κάτι τόσο πολύ για την ζωή σας;
Ακριβώς πριν γράψω το βιβλίο, έμαθα σημαντικά πράγματα που σχετίζονται με την οικογένειά μου. Ο μοναδικός χαρακτήρας που ίσως είναι σε κάποιον βαθμό βιογραφικός είναι η Sophia η οποία μοιάζει απίστευτα με την μητέρα μου. Είναι άκρως ενδιαφέρον που ξεκίνησες την συνέντευξη με αυτή την ερώτηση, και είναι κάτι που δεν με έχουν ρωτήσει ποτέ στο παρελθόν. Η μητέρα μου αποτυπώνεται στο χαρτί με τα γνωρίσματα αυτού του χαρακτήρα καθώς υπήρξε άνθρωπος λίγο μυστικοπαθής, κλειστός, που κρατούσε πράγματα για τον εαυτό του. Η γενιά μου, πόσο μάλλον η δική σου, είναι περισσότερο “ανοιχτή”, μοιραζόμαστε συναισθήματα, μιλάμε περισσότερο για τους προβληματισμούς μας. Ήταν η άποψη μιας περιόδου όπου δεν έπρεπε να μιλάς, δεν έπρεπε να δείχνεις συναισθήματα, δεν έπρεπε να εκτίθεσαι τόσο πολύ. Χαρακτηριστικά μιας βικτοριανής εποχής που έμειναν ζωντανά στο χρόνο. Αποκύημα του προηγούμενου αιώνα στην Βρετανία. Στα 30 μου λοιπόν, ανακάλυψα εντελώς τυχαία πως η μητέρα μου είχε μια κόρη η οποία πέθανε 2 χρόνια πριν ακριβώς γεννηθώ…

Πως νιώσατε;
Ήταν ένα τεράστιο σοκ για μένα. Έμεινα έκπληκτη. Δεν είχα ιδέα. Έμαθα εντελώς τυχαία, στα 30 μου χρόνια, πως είχα μια αδερφή που έχασε τη ζωή της 32 χρόνια πριν! Όλες οι φωτογραφίες, καθετί που είχε σχέση με αυτήν είχε απλώς εξαφανιστεί.

Και πως αντιδράσατε τελικώς;
Δεν ήξερα πώς να αντιδράσω. Απλά με τον καιρό κατάλαβα για ποιον λόγο έκρυψε αυτή την αλήθεια η μητέρα μου. Μέσα μου, κατάφερα να εξηγήσω γιατί αντέδρασε έτσι και έμαθα περισσότερα για την ίδια, για την πίεση που άντεξε και έγινε αυτό που έγινε στην πορεία. Πραγματικά η ερώτηση ήταν πολύ ενδιαφέρουσα γιατί μου δόθηκε η ευκαιρία να εξηγήσω που ριζώνουν οι απόψεις μου για τα οικογενειακά μυστικά στα οποία στηρίχθηκε η κεντρική ιδέα μου για το βιβλίο. Τα οικογενειακά μυστικά, και για ποιόν λόγο οι άνθρωποι αναγκάζονται ή προτιμούν να τα κρατούν μέσα τους. Επηρεάστηκα τρομακτικά από αυτό το γεγονός που μου συνέβη. Και ο χαρακτήρας στο τέλος του βιβλίου αναρωτιέται γιατί δεν του αποκαλύφθηκε το πώς υπήρχε λέπρα στην οικογένεια και προτίμησαν να του το κρύψουν.

Η μητέρα σας πως αντέδρασε απέναντί σας;
Μου εξήγησε απλώς πως αυτός ήταν ο τρόπος με τον οποίο οι άνθρωποι της δικής της γενιάς, της δικής της φιλοσοφίας αντιμετώπιζαν τις τραγωδίες που τους αφορούσαν. Έχουμε μια αγγλική έκφραση που ταιριάζει απόλυτα σε αυτή την περίπτωση. “Είχα ένα σκελετό στο βάθος της ντουλάπας μου”… Κάτι κρυφό που σε αφορά άμεσα, βρίσκεται τόσο κοντά σου και προτιμάς να το αγνοείς τηρώντας μια στάση αδιαφορίας, μια μάσκα που σε εμποδίζει να αντιδράσεις.

Το “Νησί” κυριάρχησε στη βρετανική λίστα των Best Sellers για περισσότερες από 24 εβδομάδες, ενώ στην Ελλάδα παραμένει ακόμα ανάμεσα στις κορυφαίες επιλογές, ξεπερνώντας πλέον τις 30 εβδομάδες. Οι πωλήσεις πλησίασαν τα 850.000 αντίγραφα. Νιώθετε έκπληκτη για αυτή την “απόδοση”;
Απλώς ήταν κάτι το μη αναμενόμενο. Δεν το περίμενα. Δεν μπορούσα να το προβλέψω.

Δεν νιώσατε από την αρχή πως ήταν μια δυνατή ιστορία που μπορούσε με τη σωστή ώθηση να κάνει… πάταγο;
Πάντα ένιωθα πως ήταν μια καλή ιστορία. Όταν όμως την έγραφα, δεν είχα το μυαλό μου στο πως θα πάνε οι πωλήσεις της. Είχα άλλα να σκεφτώ! Την Μαρία, τον γιατρό, την αρρώστια και την θεραπεία της. Δεν είχα χρόνο να σκεφτώ την μετέπειτα πορεία. Όταν προσπάθησα να πλησιάσω εκδότες, κανείς δεν ήθελε να το εκδώσει…

Κανείς;
Κανείς. Οι 6 μεγαλύτεροι εκδότες της Βρετανίας το απέρριψαν αμέσως. Το θέμα του ήταν η λέπρα, κάτι όχι και τόσο εμπορικό! Είναι από τις περιπτώσεις που δεν μπορείς να πεις “μ’ αρέσει, θα το εκδώσω αυτή τη στιγμή”. Η ιδέα δεν είχε εμφανιστεί ποτέ ξανά. Και οι απαντήσεις κυμαίνονταν στο “καλή και δυνατή ιστορία αλλά δεν με ενδιαφέρει”. Τελικά, μου προκάλεσε ιδιαίτερη έκπληξη που άρεσε σε τόσους πολλούς ανθρώπους.

Η λέπρα πλέον ανήκει στις θεραπεύσιμες ασθένειες. Ωστόσο, ορισμένες ασθένειες συνεχίζουν να ωθούν κάποιους στο περιθώριο. Πως εξηγείτε αυτή τη διαρκή τάση για απομόνωση μιας συγκεκριμένης ομάδας ανθρώπων;
Είναι η ανθρώπινη φύση. Είναι ο φόβος που “απομακρύνει” ορισμένες ομάδες ανθρώπων και τις ωθεί στο περιθώριο.

Η φύση της αρρώστιας;
Και βέβαια πρέπει να συνυπολογίζεται. Έτσι αντιμετωπίζονταν αρχικά και οι λεπροί. Κατ’ αυτόν τον τρόπο αντέδρασε ο κόσμος όταν πρωτοεμφανίστηκε και το AIDS. Κανείς δεν γνώριζε πως μεταδίδεται. Δεν πλησιάζαμε ο ένας τον άλλο, ήμασταν προσεκτικοί, φοβερές στιγμές! Η λέπρα και το AIDS έχουν πολλές ομοιότητες σε αυτό το επίπεδο. Η άγνοια πάνω στα συγκεκριμένα θέματα τα καθιστούσε άμεσα απειλητικά και οι άνθρωποι εύκολα απομόνωναν ομάδες που θεωρούσαν επιρρεπείς.

Πριν γράψετε το βιβλίο, κάνατε κάποια σχετική έρευνα. Μείνατε έκπληκτη με κάτι που συναντήσατε κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου; Κάτι που να σχετίζεται με την ασθένεια, τους ασθενείς ή τις καταστάσεις που τους αφορούν;
Ναι… Στην πραγματικότητα ότι γνώριζα για την λέπρα ήταν οι αναφορές αυτής της ασθένειας στη Βίβλο. Και αυτό στην Παλαιά Διαθήκη… Υπάρχει ένα ολόκληρο κεφάλαιο για το πώς φροντίζεις ένα λεπρό. Κάτι που είχα ακούσει πιθανότατα στο σχολείο ή την εκκλησία. Όταν έκανα την έρευνά μου, ερχόμουν αντιμέτωπη ξανά και ξανά με τις αναφορές της Βίβλου. Εκεί είχε μείνει η αντιμετώπιση της ασθένειας, χιλιάδες χρόνια μετά την συγγραφή αυτού του χωρίου στις Γραφές. Και αυτές οι αναφορές στη Βίβλο βοηθούν ακόμα στην καταπολέμηση της λέπρας. Στην Ινδία… Έτσι, κατά κάποιον τρόπο δεν σοκαρίστηκα. Νομίζω πως ο κόσμος αντιλαμβάνεται την λέπρα ως την πιο άσχημη και απεχθή ασθένεια.

Στο βιβλίο σας περιγράφετε μέρη και καταστάσεις με απίστευτη ακρίβεια. Τα έχετε επισκεφτεί;
Έχω επισκεφτεί τη Σπιναλόγκα δεκάδες φορές…


Μήπως την Ελούντα απέναντί της;
Όχι. Έμενα στην Πλάκα, ένα μικρό χωριό. Συνήθιζα να παίρνω το πλοίο νωρίς το πρωί που μετέφερε εργάτες. Βρισκόμουν εκεί πριν ξεκινήσουν για το νησάκι τα μεγάλα πλοία από την Ελούντα με τους τουρίστες.

Πως νιώσατε στη Σπιναλόγκα γνωρίζοντας πως αποτελούσε μέρος “εξορίας” για τους λεπρούς;
Από τη μία είναι πολύ καταθλιπτικό. Σου δίνει την αίσθηση, εκ προοιμίου πως είναι θλιβερό. Στην πραγματικότητα, μόλις φτάνεις εκεί, νιώθεις μια παράδοξη αντίφαση μέσα σου. Δεν νιώθεις μόνο οίκτο για όσους έζησαν εκεί. Οι άνθρωποι που επιβίωναν εκεί περνούσαν τη ζωή τους, με δυσάρεστες όμως και χαρούμενες στιγμές. Για αυτές τις όμορφες στιγμές έγραψα και το βιβλίο.

Πόσο δύσκολο ήταν να αποτυπώσεις στο χαρτί τα συναισθήματα που σου προκάλεσε ο χώρος;
Το πίστευα πως ήταν έτσι. Πίστευα σε αυτή τη φανταστική εκδοχή της Σπιναλόγκας. Δεν βρήκα καθόλου δύσκολο το να την περιγράψω. Όπως κατάλαβες, τα ελληνικά μου είναι κάτι περισσότερο από σπαστά και δεν μπορώ να διαβάσω την γλώσσα σας. Αποτέλεσμα; Δεν μπορούσα να μιλήσω με ανθρώπους που ήξεραν καλά την αληθινή ιστορία. Πλέον, μετά τη διαμονή μου εκεί και την έκδοση του βιβλίου μου, έρχονται πολλοί και μου διηγούνται ιστορίες. Υπήρχε δυστυχία εκεί…

Περάσατε το μήνυμά σας;
Ο κόσμος φαίνεται πως επαναλαμβάνει την ίδια συμπεριφορά. Δεν είχα σκοπό να κάνω κήρυγμα. Το βιβλίο μου δεν ήθελα να είναι διδακτικό. Όχι, σε καμία περίπτωση. Ωστόσο οι άνθρωποι γύρω μας αντιδρούν θετικά στο μήνυμα πως “δεν πρέπει να περιθωριοποιούμε κανέναν απολύτως”.


Ολόκληρο το άρθρο

Κυριακή 18 Ιανουαρίου 2009

ΨΥΧΡΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ...

Θα κάνω μια μικρή παρένθεση και συγχωράτε με. Σήμερα κατηγόρησαν την Τσουμελέκα για ντόπινγκ. Βρήκαν θετικό δείγμα της σε ουσία, δείγμα που επανεξέτασαν, 6 ολάκερους μήνες μετά. Και οι αρχές μας άφαντες. Οι άνθρωποι που μας εκπροσωπούν στο στερέωμα του αθλητισμού. Όταν η κοπέλα, βάδιζε για να σας φέρει το χρυσαφικό που σας προσέφερε τόσες στιγμές φωτισμένες από φωτογραφικά φλας και ντυμένες με ψεύτικα χαμόγελα, βρεθήκατε εκεί, στο πλευρό της. Όταν σταμάτησαν τα φλας και η λάμψη που καρπώθηκε η αφεντιά σας, όταν σταμάτησαν οι ωδές για τα έργα υποδομής που διατηρήσατε, δημιουργήσατε, εγκαινιάσατε κόβοντας μυριάδες κορδέλες, όταν έφτασε η ώρα της σκιάς, χαθήκατε στις σκιές της τιμής σας... Συγχαρητήρια.
Χώρες ταχυτήτων... Εμείς, οι ένοχοι για τα κατορθώματά μας, οι τριτοκοσμικοί που σήκωσαν το κεφάλι τους και εκείνοι, οι άγιοι του αθλητισμού, σε θέση κατήγορου. Η κατάντια του αθλητισμού σε παγκόσμιο επίπεδο... Η εισαγωγή του σε εργαστήρια με το χρυσό μετάλλιο, την δυστυχή κατάληξη του κότινου, να κοσμεί το λαιμό του πιο αρρωστημένου μυαλού που κατόρθωσε να καμουφλάρει αψεγάδιαστα ουσίες θανάτου, που καταστρέφουν το ανθρώπινο σώμα και την ανθρώπινη κοινωνία.
Η εξέλιξη του κόσμου μας. Η ανθρώπινη νοοτροπία. Ο αγώνας δίχως ηθικούς φραγμούς και η λάσπη στο πρόσωπο του νικητή. Η αναζήτηση της παρατυπίας, των κρυμμένων λέξεων, πράξεων, η αναζήτηση της δολιοφθοράς που οδήγησε στην επιτυχία. Ο ψυχρός πόλεμος επέστρεψε. Οι υπερδυνάμεις ανταγωνίζονται σε κάθε επίπεδο, αγνοόντας παντελώς την παρουσία συμμάχων. Και η λέξη "υπερδυνάμεις" παύει να σημαίνει "Ρωσία - Η.Π.Α.". Η άρια φυλή ζητά εκδίκηση διαθέτοντας απλώς διευρυμένα χαρακτηριστικά. Η εκάστοτε φυλή, για το μυαλό του εκάστοτε αρρώστου. Φυλετικός πόλεμος στα παράθυρα του πλανήτη μας χωρίς αιχμαλώτους... Ένας εναντίον όλων και ο καθένας ενάντια στον ίδιο του τον εαυτό, αν χρειαστεί...

Κώστας Ι. Παπαπρίλης - Πανάτσας

Ολόκληρο το άρθρο

Σάββατο 10 Ιανουαρίου 2009

ΤΟ TROKTIKO ΣΤΟ Y MAGAZINE...

Η χρονιά του τρωκτικού

Συνέντευξη: Κωνσταντίνος Πανάτσας
Photo editing: Κωνσταντίνος Νάκης

Τους ανακρίναμε μισό μήνα πριν τα επεισόδια που έβαψαν κόκκινη την άσφαλτο, γκρίζα την Ελλάδα και μαύρη τη ψυχή μας. Η ομάδα που κατόρθωσε να ξεπεράσει τα 20.000.000 κλικς, και καθιερώθηκε ως η καθημερινή επιλογή στην ενημέρωσή μας. Αν είστε από εκείνους που έχετε το troktiko.blogspot.com ως σελιδοδείκτη ή αγαπημένο σας, διαβάστε με προσοχή αυτά που έχουν να πουν.
Για ποιον λόγο επιλέξατε το συγκεκριμένο όνομα γα το blog σας;
Θέλαμε να βρούμε κάτι που να παραπέμπει σε αυτό που κάνουμε. Να γράφουμε ωμά την πραγματικότητα χωρίς δεσμεύσεις. Θα μπορούσε να ήταν και Καρχαρίας που ήταν η αρχική σκέψη αλλά καταλήξαμε εκεί. Όμως σύντομα θα δείτε πολλές αλλαγές στο blog μας.

Ποια η κατάσταση των blog σήμερα; Έχουν γίνει αποδεκτά από το ελληνικό κοινό;
Σιγά - σιγά αρχίζουν να τα αποδέχονται και να ενημερώνονται όχι για την αποκλειστική είδηση αλλά για την σκοπιά που βλέπουν τα πράγματα. Μετά το ατυχές περιστατικό με το Press-gr ο κόσμος έβλεπε πιο καχύποπτα τα blog αλλά πλέον έχουν πείσει.

Θεωρείτε δημοσιογραφία αυτό που κάνετε on line;
Όχι, απλά σχολιάζουμε τις ειδήσεις και την επικαιρότητα με χιούμορ ή πολλές φορές με υπερβολή. Κάποιοι θα συμφωνήσουν και άλλοι θα διαφωνήσουν. Αλλά αυτός ακριβώς είναι ο στόχος μας. Εμείς δεν παίζουμε παιχνίδια και βασιζόμαστε σε ό,τι έχει να κάνει με την καθημερινότητά μας αλλά και όλα όσα μας ψυχαγωγούν. Είμαστε ανοιχτοί σε όλα εκτός από την χυδαιότητα.

Έχετε σκεφτεί να 'κονομήσετε πουλώντας χώρο στο troktiko;
Μα κάποιοι κάνουν την δουλειά και μακάρι να υπήρχε κάποιος να δώσει διαφήμιση. Δεν το έχουμε κυνηγήσει ακόμα αλλά θα το κάνουμε χωρίς να αλλοιώσουμε τον χαρακτήρα του blog. Ε, δεν είναι κρίμα να γράφουν κάποιοι και να μην παίρνουμε από κάποια χρήματα; Το πιο εύκολο θα ήταν να βάλουμε περίεργες διαφημίσεις αλλά θέλουμε να βρούμε κάτι αντιπροσωπευτικό. Ας γίνουμε τα blog μια άλλη εκδοχή των ΜΜΕ. Ανεξάρτητα και με διαφημίσεις.

Έχετε σκεφτεί να περάσετε στη σφαίρα του επηρεασμού με τη δύναμη που σας προσφέρει το blog;
Μπορεί να γίνεται αλλά δεν είναι αυτοσκοπός. Δεν επιδιώκουμε κάτι τέτοιο, τις απόψεις μας εκφράζουμε και μερικές φορές είναι συντηρητικές αλλά τις περισσότερες ακολουθούμε την κοινή λογική.

Θα υπογράφατε ποτέ κείμενά σας;
Βεβαίως. Σε άλλη χώρα! Εδώ θα πλακώσουν τα τηλέφωνα από τον… μπάρμπα σου μέχρι και τον προιστάμενο σου. Εύκολα χάνεις την δουλειά σου. Αλλά αυτό που ενοχλεί περισσότερο είναι ότι δεν μας ξέρουν. Άρα δεν μπορούν να παρέμβουν. Δεν γράφουμε κάτι συκοφαντικό. Έχουμε προκαλέσει οποιονδήποτε θεωρεί ότι θίγεται και συκοφαντήθηκε να μας το πει να το αποσύρουμε ή να μας απαντήσει. Αρκεί να είναι και όχι απλά να μην του άρεσε το σχόλιο.

Πόσοι είστε πίσω από το troktiko;
Αυτή την στιγμή είμαστε ομάδα 6 ανθρώπων. Άλλοι εργάζονται, άλλοι είναι φοιτητές και ένας είναι στο εξωτερικό για σπουδές.
Τι θα θέλατε να πείτε στους: Καραμανλή:
Να μάθει να κυβερνάει.

Γιώργο Παπανδρέου:
Να μην μιλάει καθόλου, είναι καλύτερο για αυτόν.

Ρουσόπουλο:
Κακώς «επέτρεψε» στην σύζυγο του να ανελιχθεί όταν ήταν υπουργός. Γιατί από εκεί ξεκίνησαν όλα. Τότε βγήκαν τα χρήματα από την Μάρα Ζαχαρέα αλλά νόμιμα.

Έλληνες bloggers:
Γίνονται όλο και περισσότεροι και καλύτεροι.

Αλογοσκούφη (πριν την καθαίρεση):
Άσε κάτι και στην τσέπη μας.

Τσίπρα:
Πρώτα δουλεύουμε και μετά διεκδικούμε αρχηγίες και προεδρίες.

Ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος σας;
Ο μεγαλύτερος φόβος μας; Να μην αδικήσουμε κάποιον…

Το ή τα post για τα οποία είστε υπερήφανοι;
Οτιδήποτε για το οποίο δικαιωθήκαμε.

Ένα σχόλιο για τη γενιά μας, για τους φοιτητές, για την παιδεία;
Ποια παιδεία;;;
Προς φοιτητές: Αν μπήκατε σε κάποια σχολή κατα λάθος ποτέ δεν είναι αργά να ξαναδώσετε... αλλιώς θα το μετανιώσετε!

Ολόκληρο το άρθρο