ΛΟΓΟΚΡΙΘΗΚΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΠΟΥ ΠΡΟΒΑΛΛΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΗΣ ΑΚΡΟΠΟΛΗΣ ! ! !

Η μεγαλύτερη κατάρα της χώρας μας είναι το παπαδαριό! Όχι η πίστη. Το παπαδαριό!Για άλλη μια φορά αποδεικνύει ότι δεν άλλαξε καθόλου στους αιώνες που πέρασαν και μας δείχνει ξανά ξανά και σε κάθε δυνατή ευκαιρία το αληθινό του πρόσωπο.

Αυτή τη φορά θύμα ήταν το ίδιο το μουσείο της Ακρόπολης! Τους πείραξε λέει το βιντεάκι που δείχνει ότι ρασοφόροι καταστρέφουν το μνημείο. Κάτι που είναι φυσικά ιστορικώς αποδεδειγμένο όχι μόνο για τον Παρθενώνα αλλά για πλήθος ναών ανά την Ελλάδα.

Όμως η Εκκλησία ζει σε έναν άλλο κόσμο ,εκείνο των χρυσόβουλων και των επιστολών προς τον Χίτλερ από το Άγιο Όρος. Μάλιστα θέλει λέει να γραφτεί και βιβλίο για την προσφορά της Εκκλησίας στη διάσωση του Αχραίου Ελληνικού πολιτισμού!!!! Πραγματικά δεν το χωράει ο νους μου! Αυτά όλα είναι στοιχειώδεις γνώσεις της Ιστορίας.

Η Εκκλησία λεηλάτησε ότι Αρχαίο βρέθηκε στο πέρασμά της! Τόσο απλά! Και το λέω ξανά: Η Εκκλησία. Όχι η πίστη. Εκείνο όμως που με τρελαίνει ακόμα πιο πολύ είναι ότι το Υπουργείο πολιτισμού και το Μουσείο ενέδωσαν στις πιέσεις των ρασοφορεμένων εν έτι 2009 και αφαίρεσαν τις εν λόγω σκηνές!


η ανακοίνωση του σκηνοθέτη Κώστα Γαβρά:

«Βρίσκω πολύ λυπηρό και απαράδεκτο για την Ελλάδα, μια χώρα που είναι και μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αυτό που συνέβη: το να υποκύψει δηλαδή η Πολιτεία στις πιέσεις εκπροσώπων της Εκκλησίας και να προβεί σε αυτήν την πράξη παρέμβασης σ' ένα φιλμ που αναφέρεται σε ιστορικά γεγονότα.Ό,τι απεικονίζεται σε αυτό το μικρό φιλμ είναι ιστορικά αποδεδειγμένο. Αναφέρεται στις καταστροφές που έχει υποστεί ανά τους αιώνες το μνημείο, από τους ανθρώπους.Οι πρώτοι χριστιανοί έκαναν αρκετές καταστροφές στα μνημεία και στα γλυπτά για διάφορους λόγους, ορισμένες φορές επειδή απλώς τους είχε σκανδαλίσει η γύμνια των αγαλμάτων
Η ιδέα του φιλμ ήταν να διατρέξουμε τις καταστροφές που έχει υποστεί το μνημείο από το ανθρώπινο χέρι για να φτάσουμε και στη μέγιστη καταστροφική πράξη του Έλγιν.Τα σημαντικότερα προβλήματα που αντιμετώπισε, άλλωστε, το μνημείο ήταν από τους ανθρώπους. Αν δεν υπήρχαν αυτές οι καταστροφικές παρεμβάσεις, ίσως η Ακρόπολη να είχε παραμείνει όπως ήταν στην εποχή του Περικλή, πριν από 2.500 χρόνια. Όσο για τις αντιδράσεις των εκπροσώπων της Εκκλησίας, δε με ξαφνιάζουν. Η Εκκλησία αρνείται πάντοτε την πραγματικότητα, για να σώσει το δόγμα της. Νόμιζα ότι η Ελλάδα είχε ξεφύγει απ' όλες αυτές τις μικρότητες... Λυπάμαι πολύ!»

Και το βίντεο που λογοκρίθηκε:
(Στην αρχική του μορφή από την παράσταση στην Μητροπολιτική Όπερα στη Νέα Υόρκη "Όλα γύρω είναι φώς")


Ολόκληρο το άρθρο

ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ

Από έξω η αλήθεια είναι ότι δεν σου γεμίζει το μάτι. Μόλις μπεις όμως μεταφέρεσαι νοητά κάπου αλλού. Μπροστά στα μάτια σου περνάει όλη η ιστορία του βράχου της Ακρόπολης από τους Αρχαϊκού χρόνους μέχρι την αποθέωση του 5ου αιώνα. Ο Λόγος για το νέο μουσείο της Ακρόπολης. Χωρίς πολλά πολλά σε βάζει κατευθείαν στο θέμα: Ιστορία και πολιτισμός. Αμέτρητα ευρήματα υψηλού επιπέδου. Φαντάζεσαι εκείνους τους ανθρώπους να γράφουν με τις γραφίδες,να λούζονται με τους λουτήρες,να προσφέρουν "τάμα" στον Ασκληπιό και στον θεό Διόνυσο. Και όσο ανεβαίνεις ορόφους ανεβαίνεις και εσύ. Συναισθηματικά και ψυχολογικά.

Η αναμονή είναι μεγάλη. Θέλεις να πας με τη μία στον τρίτο, στην αίθουσα του Παρθενώνα αλλά τα εκθέματα τα ίδια δεν σ' αφήνουν να τα προσπεράσεις έτσι. Κούροι, κόρες , ψηφίσματα και επιγραφές που διαβάζονται άνετα ακόμα και σήμερα. Κεντημένοι μαίανδροι στα ρούχα, κόκκινοι χιτώνες και ξανθά μαλλιά και τέλος οι κυρίες...οι Καρυάτιδες που φαίνεται να κοιτούν κάπου μακρυά περήφανες ακόμα ωστόσο λειψές...Και ξαφνικά έχεις μια άλλη εικόνα από αυτή που είχες ως τώρα. Εκείνη των πολύχρωμων αγαλμάτων. Άλλωστε δεν είναι τυχαία η λέξη: Άγαλμα: εκ του αγάλλομαι = ευχαριστιέμαι,απολαμβάνω. Και αυτό ακριβώς συμβαίνει.Απολαμβάνεις.

Όχι τίποτα δεν είναι τυχαίο εδώ. Ούτε και η αίθουσα με τα πολυμέσα. Σε μόλις λίγα λεπτά όλη η ιστορία του Παρθενώνα περνάει μπροστά από τα μάτια σου. Ολόκληρος με χρώματα, ήσυχος και περήφανος μέσα στην τελειότητά του και αργότερα έρμαιο στις ορέξεις των χριστιανών που το έκαναν ναό, ξηλώνοντας αγάλματα και τοποθετώντας σταυρό εκεί που βρίσκονταν η τεράστια κρήνη στην κορυφή του αετώματος. Και όλα αυτά τα βλέπεις Σου δείχνουν τις φιγούρες να ξηλώνουν το αέτωμα και ακούς γύρω σου ήχους αποδοκιμασίας από Έλληνες και ξένους ενώ το στομάχι σου σφίγγεται σε κάθε ένα από αυτά που πέφτει και σκάει με δύναμη στο έδαφος...

Μένεις άφωνος με την εικόνα του Παρθενώνα ως τζαμί και τον μιναρέ να βεβηλώνει την ομορφιά και την τελειότητά του ώσπου ολοκληρώνεται ο βιασμός με τον μεγαλύτερο κλέφτη λόρδο όλων των εποχών. Και μετά η έκρηξη...Αυτό που είχες σαν εικόνα στην αρχή δεν είναι παρά ένα ωραίο όνειρο, μια ακαθόριστη πληγή στο θυμικό σου.

Σηκώνεσαι και πας στην αίθουσα του Παρθενώνα. Μετά από όσα είδες το μάτι σου κοιτάει με νοσταλγία τα απομεινάρια νιώθοντας την ανάγκη να ζητήσεις συγγνώμη για όλα αυτά τα χρόνια για όλους αυτούς τους αιώνες που έμεινες άπραγος. Η αίθουσα φανταστική. Όλα είναι όπως ήταν εκεί πάνω. Μια αναπαράσταση στη φυσική τους θέση με τα εξωτερικά γλυπτά , τα εσωτερικά και τα αετώματα. Τα ομοιώματα κάποιων που λείπουν είναι πολλά για να τα αγνοήσεις. 3 ώρες δεν ήταν αρκετές...

Υποσχέθηκα να ξαναπάω και να ξαναπάω.
Ελπίζοντας κάποια στιγμή να δω την τελειότητα ολοκληρωμένη

ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ

Ολόκληρο το άρθρο