ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΤΣΑΡΟΣ - "Η ΔΙΑΘΗΚΗ ΜΟΥ"

Αντισταθείτε
σ'αυτόν που χτίζει ένα μικρό σπιτάκι
και λέει "καλά είμαι εδώ"
Αντισταθείτε σ'αυτόν που γύρισε πάλι στο σπίτι
και λέει: "Δόξα σοι ο Θεός"

Αντισταθείτε
στον περσικό τάπητα των πολυκατοικιών
στον κοντό άνθρωπο του γραφείου
στην εταιρεία "εισαγωγαί-εξαγωγαί"
στην κρατική εκπαίδευση
στον φόρο
σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.

Αντισταθείτε
σ'αυτόν που χαιρετάει απ'την εξέδρα ώρες ατέλειωτες τις παρελάσεις
στον πρόεδρο του Εφετείου αντισταθείτε
στις μουσικές τα τούμπανα και τις παράτες
σ'όλα τ'ανώτερα συνέδρια που φλυαρούνε
πίνουν καφέδες σύνεδροι συμβουλατόροι
σ'αυτή την άγονη κυρία που μοιράζει
έντυπα αγίων λίβανον και σμύρναν
σε μένα ακόμα που σας ιστορώ

Αντισταθείτε πάλι σ'όλους αυτούς που λέγονται μεγάλοι
σ'όλους που γράφουν λόγους για την εποχή δίπλα στη χειμωνιάτικη θερμάστρα
στις κολακείες τις ευχές τις τόσες υποκλίσεις
από γραφιάδες και δειλούς για το σοφό αρχηγό τους.

Αντισταθείτε στις υπηρεσίες των αλλοδαπών και διαβατηρίων
στις φοβερές σημαίες των κρατών και τη διπλωματία
στα εργοστάσια πολεμικών υλών
σ'αυτούς που λένε λυρισμό τα ωραία λόγια
στα θούρια
στα γλυκερά τραγούδια με τους θρήνους
στους θεατές
στον άνεμο
σ'όλους τους αδιάφορους και τους σοφούς
στους άλλους που κάνουνε το φίλο σας
ως και σε μένα,σε μένα ακόμα που σας ιστορώ να αντισταθείτε.

Τότε μπορεί βέβαιοι να περάσουμε προς την Ελευθερία.

Μιχάλης Κατσαρός - 1919

Ολόκληρο το άρθρο

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΜΙΑΣ ΜΟΥΝΤΖΑΣ

Είδα στον ύπνο μου τον Τσίπρα με σημαία
Να μου σφυράει κλέφτικα,να μου πουλάει λαθραία
Ήταν και ο Άδωνις με μία μουσουλμάνα
Της έλεγε "Να φύγεις από δω να πας αλλού Πουτάνα"!

Ήρθε η Αλέκα τρέχοντας κρατώντας τηλεβόα
Και φώναζε "να φύγουν απ' το τσίρκο τώρα όλα τα ζώα"
Όμως ο Γιώργος πρόλαβε και πέρασε με σούζα
Αφήνοντας τον Πάγκαλο έξω από την παρτούζα

Και κάπου εκεί στο πουθενά,στου ύπνου μου τη ζάλη
Τα ένσημα μου βούτηξε με δόλο η Φάνη-Πάλλη
Και ξαφνικά αρρώστησα μου γυάλισε το μάτι
Μα στο ΕΣΥ μου είπανε "δεν έχουμε κρεβάτι"

Ο Κωστάκης πιο μακρυά μ' ένα σουβλάκι απ' όλα
Έψαχνε τον Ρουσόπουλο να του πετάξει φόλα
Σηκώθηκε ο Tρεμόπουλος που ήτανε πιο κει
Είπε "του Αλεξάνδρου η χώρα δεν είναι Ελληνική"

Σαν την τσουτσού πετάχτηκε ο Παπαθεμελής
Του'πε "Τρεμόπουλε δεν πας να γαμηθείς;"
Και εγώ στη μέση έστεκα,κοιτούσα απορημένος
Της μαλακίας τη σύναξη,φτωχός κι αηδιασμένος

Αλίμονο μανούλα μου ποιον να ψηφίσω τώρα;
Όλοι τον παίζουν με τα δυο κι όλοι μου τάζουν δώρα
Πού να κρυφτώ και πού να μπω να μη με βλέπει ο ήλιος;
Ποιός είναι άραγε ο εχθρός και ποιός είναι ο φίλος;

Ξύπνησα τα χαράματα με κλάματα και ιδρώτα
Και όλα αλλάξαν γύρω μου, δεν ήταν όπως πρώτα
Πούπουλα είχα στο κορμί και πίσσα στο κεφάλι
Γίνανε οι Μέγιστοι μικροί και οι μικροί Μεγάλοι

Ολόκληρο το άρθρο

ΤΟ MONΟΓΡΑΜΜΑ...

IV)
Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν,μ’ακούς
Δέν έχουν εξημερωθεί τά τέρατα, μ’ακούς
Τό χαμένο μου τό αίμα καί τό μυτερό,μ’ακούς
Μαχαίρι
Σάν κριάρι πού τρέχει μές στούς ουρανούς
Καί τών άστρων τούς κλώνους τσακίζει,μ’ακούς
Είμ’εγώ,μ’ακούς
Σ’αγαπώ,μ’ακούς
Σέ κρατώ καί σέ πάω καί σού φορώ
Τό λευκό νυφικό τής Οφηλίας,μ’ακούς
Πού μ’αφήνεις,πού πάς καί ποιός,μ’ακούς

Σού κρατεί τό χέρι πάνω απ’τούς κατακλυσμούς

Οί πελώριες λιάνες καί τών ηφαιστείων οί λάβες
Θά’ρθει μέρα,μ’ακούς
Νά μάς θάψουν , κι οί χιλιάδες ύστερα χρόνοι
Λαμπερά θά μάς κάνουν περώματα,μ’ακούς
Νά γυαλίσει επάνω τούς η απονιά,μ’ακούς
Τών ανθρώπων
Καί χιλιάδες κομμάτια νά μάς ρίξει

Στά νερά ένα ένα , μ’ακούς
Τά πικρά μου βότσαλα μετρώ,μ’ακούς
Κι είναι ο χρόνος μιά μεγάλη εκκλησία,μ’ακούς
Όπου κάποτε οί φιγούρες
Τών Αγίων
Βγάζουν δάκρυ αληθινό,μ’ακούς
Οί καμπάνες ανοίγουν αψηλά,μ’ακούς
Ένα πέρασμα βαθύ νά περάσω
Περιμένουν οί άγγελοι μέ κεριά καί νεκρώσιμους ψαλμούς
Πουθενά δέν πάω ,μ’ακους
Ή κανείς ή κι οί δύο μαζί,μ’ακούς

Τό λουλούδι αυτό τής καταιγίδας καί μ’ακούς
Τής αγάπης
Μιά γιά πάντα τό κόψαμε
Καί δέν γίνεται ν’ανθίσει αλλιώς,μ’ακούς
Σ’άλλη γή,σ’άλλο αστέρι,μ’ακούς
Δέν υπάρχει τό χώμα , δέν υπάρχει ο αέρας
Πού αγγίξαμε,ο ίδιος,μ’ακούς

Καί κανείς κηπουρός δέν ευτύχησε σ’άλλους καιρούς

Από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες,μ’ακούς
Νά τινάξει λουλούδι,μόνο εμείς,μ’ακούς
Μές στή μέση τής θάλασσας
Από τό μόνο θέλημα τής αγάπης,μ’ακούς
Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί,μ’ακούς
Μέ σπηλιές καί μέ κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς
Άκου,άκου
Ποιός μιλεί στά νερά καί ποιός κλαίει -- ακούς;
Είμ’εγώ πού φωνάζω κι είμ’εγώ πού κλαίω,μ’ακούς
Σ’αγαπώ,σ’αγαπώ,μ’ακούς.



Y.Γ.:Ήταν ένα απόσπασμα από "Το μονόγραμμα" του Ο.Ελύτη.Τα δικά μου λόγια περιττά...

Ολόκληρο το άρθρο

TO THINK OR NOT TO THINK?

Παγκόσμια ημέρα ποιήσης σήμερα."E και;" Ίσως να πουν κάποιοι.Για αυτούς δεν έχω να πω τίποτα. Για τους υπόλοιπους έχω να πω αυτά:Πόση σημασία δίνουμε σήμερα στην ποίηση; Όταν λέω ποίηση εννοώ το πνεύμα. Πόσοι αξιόλογοι ποιητές υπάρχουν σήμερα; Ξέρετε;Όχι. Ούτε εγώ. Αν υπάρχουν γιατί δεν τους μαθαίνουμε; Γιατί είμαστε απασχολημένοι με τον Γιωρίκα και τον Κωστίκα.Καθόλου ποιητικό θα έλεγα. Περάσαμε από το "'Αξιον Εστί" στον γυφτοκασιλαμά και σε δίστιχα "λαϊκά άσματα".

Και ας είπε ο Σωκράτης κάποτε να φροντίζουμε πρώτα την ψυχή μας και ύστερα όλα τα άλλα. Και ας είπε αργότερα ο Χριστός να κάνουμε το ίδιο. Αμφότερους τους γράψαμε εκεί που δεν πιάνει ήλιος.

Μιλούν όλοι για επανάσταση λες και είναι μια καραμέλα που απλά πρέπει να τη μασήσεις. Λες και αν πάρουμε τα όπλα ή αν σπάσουμε κάνα τζάμι όλα θα γίνουν καλύτερα. Αν δεν ποτίσουμε το πνεύμα, αν δεν παιδέψουμε το νου δεν θα είμαστε τίποτα παραπάνω από άλογα όντα που απλά αλληλοσκοτώνονται. Όταν όμως το κάνουμε τίποτα από αυτά δεν θα μας απασχολεί .

Η αλλαγή πρέπει να γίνει από μέσα μας πρώτα. Και το νόημα της ζωής είναι τόσο κοντά μας όσο δεν φανταζόμαστε. Δεν είναι στα βουνά με τα όπλα, δεν είναι οι γκόμενες με την πλατίνα , ούτε οι δήθεν τύποι με τα κάμπριο. Είναι οι σελίδες ενός βιβλίου. Αυτό είναι που μας ξεχωρίζει από τα άλλα ζώα. Το πνεύμα και η λογική.

Τι θα ήταν ο κόσμος σήμερα αν ο Όμηρος δεν έγραφε τα έπη;Αν ο Σαίξπηρ δεν έγραφε ή αν ο Ντοστογιέφσκι δεν είχε υπάρξει ποτέ; Πού θα ήμασταν εμείς αν δεν είχαμε τον Καβάφη, τον Καρυωτάκη, τον Σεφέρη, τον Ελύτη; Το πνεύμα αδέρφια. Εκεί είναι το μυστικό. Η μόνη μας διαφυγή είναι η λογοτεχνία, η τέχνη , η ποίηση. Για έστω και έναν που ενδιαφέρεται να δοκιμάσει, θα προτείνω να διαβάσει την "Σωκράτους Απολογία" του Πλάτωνα για αρχή. Μόνο να κερδίσει έχει από εκει.Καλές αναγνώσεις λοιπόν.

Ολόκληρο το άρθρο