ΑΡΧΕΙΟ Υ: "Ο ΦΟΙΝΙΚΑΣ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ ΤΗΝ ΠΑΠΙΑ"

“Η γενιά του Πολυτεχνείου”.
Τί ωραίο που ακούγεται!Τί τιμητικό!Με τί καμάρι κάθε χρόνο βγαίνουν όλοι εκείνοι οι αγωνιστές να μας πουν πώς έριξαν τη χούντα, πώς αντιστάθηκαν και πώς αγωνίστηκαν για ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά τους. Φυσικά ποτέ δεν ακούμε αν τα κατάφεραν ή όχι. Ξεχνάμε όμως κάτι πολύ σημαντικό:Τον φοίνικα που αναγγενάται από τις στάχτες του. Σύμβολο της δικτατορίας του '67 που έχασε την αξία του,που βεβηλώθηκε η έννοιά του, που απαξιώθηκε..

Εδώ έχουμε ένα απίστευτο παράδοξο:Οι ίδιοι άνθρωποι που κάποτε έβραζε το αίμα τους και πυρπόλησαν τον φοίνικα έτσι ώστε να ξαναγεννηθεί,οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι,σκόρπισαν τις στάχτες του σε διάφορα γραφεία, σε ατέλειωτα ράφια γεμάτα αιτήσεις, σε ατέλειωτες ουρές ,σε ρουσφέτια , δημιουργώντας έναν απέραντο λαβύρινθο γραφειοκρατίας, αναποτελεσματικότητας ,απίστευτης βλακείας και σοβαροφάνειας.

Σαν να μην έφτανε αυτό στρογγυλοκάθισαν τους “επαναστατημένους” κώλους τους σε ξεφτισμένες (όπως οι συνειδήσεις τους) πολυθρόνες δίνοντας εντολές και στέλνοντας υπομνήματα.Το αποτέλεσμα; Εμείς.“Η γενιά των 680 ευρώ”.Όχι και πολύ κολακευτικό θα έλεγα...Πώς τα φέρνει όμως η ριμάδα η ζωή καμιά φορά: Από το πολυτεχνείο στα 680 ευρώ!Σύμπτωση;Ίσως.

Το θέμα είναι ένα:Καλοί οι αγώνες που γίνανε και μπράβο σε αυτούς που τους έδωσαν. Από εδώ και πέρα όμως; Δεν ξέρω για σας αλλά εμένα μου τη δίνει αυτό το “γενιά των 680 ευρώ”.Θέλω κάτι καλύτερο. Και θα το έχω. “Εννοείς παραπάνω λεφτά;” θα ρωτήσει κάποιος.(όπως ας πούμε γενιά των “1200 ευρώ;”) “Και γιατί όχι;Πιο ωραία δεν ακούγεται;” θα απαντήσω με ανόητο χιούμορ.

Όμως το πρόβλημα δεν είναι στο νούμερο που συνοδεύει τη γενιά μας αλλά στην ταυτότητά της. Δεν βαρεθήκατε να είμαστε μεζεδάκια διαλογής για το σύστημα που μας χωνεύει και μας στέλνει στο βόθρο;Τώρα εμείς πρέπει να γίνουμε το άρμα. Οι πύλες του δικού μας πολυτεχνείου είναι πολύ μεγαλύτερες και πολύ πιο ανθεκτικές.

Και η λύση είναι μία: Να μπουκάρουμε στα γραφεία τους και να τους πούμε:
“Ευχαριστούμε για τον αγώνα που δώσατε. Άντε στο διάολο τώρα! Ήρθε η σειρά μας!”

Υ.Γ: Φυσικά υπάρχουν (και αλίμονο σε όλους μας αν δεν υπήρχαν) φωτεινές εξαιρέσεις ανθρώπων που συνεχίζουν τον αγώνα που ξεκίνησαν για ένα καλύτερο μέλλον.

Υ.Γ2: Ειρωνεία: Οι άλλοτε επαναστατημένοι φοιτητές απαξιούν το σημερινό φοιτητικό κίνημα αποκαλώντας τους νέους “ταραξίες”!

Υ.Γ3: Εν' όψη των εξελίξεων στην παιδεία και στην οικονομία θα ήθελα να θυμίσω το θρυλικό “Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία” και να προκαλέσω τον καθέναν από σας να σκεφτεί τί από αυτά έχει και τί όχι.

(Πάνος Παπαπαναγιώτου Y magazine vol.6 , Νοέμβριος 2008)
Ολόκληρο το άρθρο

ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΑΞΙΖΕ ΝΑ ΤΟ ΔΕΙΣ

Σήμερα στον ΑΝΤ1 προβλήθηκε η γνωστή εκπομπή της Τατιάνας Στεφανίδου, αξίζει να το δεις. Μας έχει συνηθίσει τόσο καιρό στις βιογραφικές εκπομπές κάποιων ατόμων της Ελληνικής και μη showbiz. Και σε εκπομπές που έκθετε τον πόνο η την ιδιαιτερότητα κάθε καημένου ανθρώπου που αφού δεν μπόρεσε να βρει το δίκιο του πουθενά, μια πάγια κατάσταση στην Ελλάδα, πήγαινε και στην TV. Ανταλλαγή πόνου λοιπόν με νούμερα της AGB. Μια άτυχη προσπάθεια να αναπαράγει την Oprah. Σήμερα όμως ήταν μια ξεχωριστή μέρα. Καλεσμένη στην εκπομπή ήταν η γυναίκα του Σάββα Ξηρού,Αλίθια Ρομέρο. Αυτή η γυναίκα που είναι πανέξυπνη σαν αναμμένο σπίρτο έδωσε μαθήματα ζωής και ξεμπρόστιασε το σκάρτο κατεστημένο με περισσή άνεση. Βασική ιδέα είναι ότι είναι μια γυναίκα τρομοκράτη-δολοφόνου για τους πολλούς. Για άλλους πιο λίγους είναι η γυναίκα ενός μεγάλου επαναστάτη. Το θέμα είναι ότι η εκπομπή της έδωσε βήμα και επίσης έδωσε σε μας την ευκαιρία να γνωρίσουμε τους "Αδίστακτους τρομοκράτες" από την καλή τους μεριά. Δεν θα κρίνω τώρα αν ήταν σωστά η όχι αυτά που κάνανε. Εδώ είναι το καλό. Τώρα που βλέπουμε και τις δυο μεριές μπορούμε να αποφασίσουμε ο καθένας για τον εαυτό του. Δεν ξέρω αν ήταν άλλη μια προσπάθεια πλουτισμού σε νούμερα αλλά από μένα ένα μεγάλο μπράβο στην εκπομπή του ΑΝΤ1 που δίνει τέτοια βήματα. Θα συζητηθεί αρκετά πιστεύω.

PJ-SAY-MANY-THIS

Ολόκληρο το άρθρο

" ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ......."

Έχουν γραφτεί χιλιάδες σελίδες για εκείνη τη μέρα, έχουν ειπωθεί χιλιάδες λόγια και έχουν κλάψει χιλιάδες για εκείνους που χάθηκαν! Και οφείλουμε να λέμε και στο μέλλον ακόμα περισσότερα....για να μη ξεχάσουμε!

Όμως βλέποντας ξανά τα παραπάνω βίντεο παρατηρώ όλο και περισσότερα. Παντού σε όσα βίντεο και αν είδα, οι ηρωικοί φοιτητές, κρατούσαν ελληνικές σημαίες. Είχαν σχεδόν καλύψει την είσοδο του Πολυτεχνείου με αυτές. Είναι παράξενο που σήμερα, δε βλέπουμε ελληνικές σημαίες στους εορτασμούς του Πολυτεχνείου. Είναι παράξενο που αντι για ελληνικές σημαίες, βλέπουμε κομματικές. Γιατί; Είναι απλά μια παρατήρηση που έκανα, χωρίς να θέλω να υπονοήσω κάτι. Κανονικά αυτή η μέρα θα έπρεπε να είναι ημέρα ελπίδας, ημέρα χαράς, ημέρα γιορτής για τη δημοκρατία και συνάμα θλίψης ...για εκείνους που αγωνίστηκαν μέχρι το θάνατο.

Γιατί κάθε χρόνο να έχουμε επεισόδια βίας, αντί ειρηνικές εκδηλώσεις; Γιατί έχουμε ξεχάσει την ουσία της σημερινής μέρας;...Την έχουμε ξεχάσει;

Αυτό που χρειάζεται είναι να θυμηθούμε ξανά το νόημα της πορείας. Να πούμε πάλι συνθήματα που θα έχουν νόημα και θα σπάνε κόκαλα. Να φωνάξουμε τόσο δυνατά ξανά, που θα ραγίσει η μαυρίλα και θα φανεί ο ήλιος!

Ας γιορτάσουμε τη δημοκρατία...




TABYBLUE

Ολόκληρο το άρθρο