ΠΩΣ ΦΩΤΙΖΕΙΣ ΑΠΟ ΜΑΚΡΙΑ...

Προβολή όλων

Σαν φάρος. Από μακριά μου φωτίζεις,σαν να με καλείς. Από μακριά μου φαντάζεις σαγηνευτική,σαν άλλη Σειρήνα. Όταν ανταποκρίνομαι στο κάλεσμα σου το μόνο που βλέπω είναι ο ψυχρός σου τοίχος. Πέτρινα τείχη που με εμποδίζουν. Μου χαλάνε την εικόνα. Από το φως,στο σκοτάδι. Αναποφάσιστος και ανίδεος παίρνω το δρόμο του γυρισμού. Θα ξαναπάω στη παραλία μου και έτσι,πάνω στην άμμο θα θαυμάζω το μεγαλείο σου. Και έτσι έγινε...
Έφυγα μα μόλις άκουσα το τραγούδι σου,δεν άντεξα,ξαναγύρισα το βλέμμα μου,πάνω σου. Θαμπώθηκα ξανά από την ομορφιά και το έντονο φως που εκπέμπεις.Απρόσιτο.Ανάβω φωτιά μήπως και η διαφορά εξαλειφθεί.Αδύνατον.Συνεχίζεις να μου τραβάς την προσοχή. Να κοιτάζω μόνο εσένα.Υποκύπτω.Παίρνω ευχαρίστηση μεγάλη. Γεμίζει η ψυχή μου. Το μυαλό μου σαλεύει και το σώμα ανεξέλεγκτο. Πόσο ευχάριστο μαρτύριο.Μαθαίνω.Εμένα και εσένα μαζί. Σαν να είμαστε ΕΝΑ. Σαν σχολιαρόπαιδο που αδυνατεί να καταλάβει τα απλά. Πλέον όμως κατάλαβα και πήρα το μάθημα μου. Πρέπει να μάθω να κοιτάζω ψηλά. Έτσι ακόμα και όταν είμαι δίπλα σου θα βλέπω το "όραμα".

Ολόκληρο το άρθρο

Ενα κρύο πρωϊνό τον Γενάρη του 2007-Ουάσιγκτον‏

Ουάσιγκτον. Σταθμός του μετρό.
Ενα κρύο πρωϊνό τον Γενάρη του 2007. Επαιξε έξι κομμάτια του Μπαχ για περίπου 45 λεπτά. Στο διάστημα αυτό, περίπου 2 χιλιάδες άτομα πέρασαν από το σταθμό, οι περισσότεροι καθ'οδόν για τη δουλειά τους.
Μετά από 3 λεπτά ένας μεσήλικας πρόσεξε οτι κάποιος έπαιζε μουσική. Βράδυνε το βήμα του, σταμάτησε για λίγα δευτερόλεπτα και μετά προχώρησε βιαστικός για τον προορισμό του.
4 λεπτά αργότερα ο βιολιστής εισέπραξε το πρώτο του δολλάριο: μια γυναίκα έριξε τα χρήματα στο κουτί του και χωρίς να σταματήσει συνέχισε το δρόμο της.
6 λεπτά, ένας νεαρός έγειρε στον τοίχο για να τον ακούσει, μετά κοίταξε το ρολόι του και συνέχισε να περπατά.
10 λεπτά, ένα αγοράκι 3 ετών σταμάτησε, αλλά η μητέρα του το έσυρε βιαστικά να συνεχίσει, καθώς το παιδί σταμάτησε για να δει τον βιολιστή. Τελικά η μητέρα έσπρωξε δυνατά το παιδί και το παιδί ξανάρχισε να περπατά γυρνώντας ολοένα το κεφάλι προς τα πίσω. Την ίδια αντίδραση είχαν και πολλά άλλα παιδιά. Όλοι, χωρίς εξαίρεση, οι γονείς τα πίεζαν να προχωρήσουν.
45 λεπτά: ο μουσικός συνέχισε να παίζει. Μόνον 6 άνθρωποι είχαν για λίγο σταματήσει. Περίπου 20 άτομα του άφησαν χρήματα χωρίς να διακόψουν το ρυθμό τους. Συγκέντρωσε συνολικά 32 δολλάρια.
1 ώρα: τελείωσε το παίξιμο και μια σιγή απλώθηκε παντού. Κανείς δεν το πρόσεξε.

Κανείς δε χειροκρότησε ούτε υπήρξε έστω κάποιο ίχνος αναγνώρισης. Κανείς δεν το 'ξερε, αλλά ο βιολιστής ήταν ο Τζόσουα Μπελλ, ένας από τους καλύτερους μουσικούς του κόσμου. Επαιξε ένα από τα πιο δύσκολα κομμάτια που έχουν ποτέ γραφτεί, με ένα βιολί αξίας 3.5 εκατομμυρίων δολλαρίων. Δύο μερες νωρίτερα, ο Τζόσουα Μπελλ γέμισε ασφυκτικά ένα θέατρο στη Βοστώνη, σε συναυλία που η μέση τιμή του εισιτηρίου άγγιξε τα 100 δολλάρια. Πρόκειται για πραγματικό γεγονός. Ο Τζόσουα Μπελλ έπαιξε ινκόγκνιτο στο σταθμό του μετρό στα πλαίσια ενός κοινωνιολογικού πειράματος που οργάνωσε η Ουάσιγκτον Ποστ για την αντίληψη, το γούστο και τις προτεραιότητες των ανθρώπων. Το ερώτημα που προέκυψε: σε ένα ουδέτερο περιβάλλον και σε ακατάλληλη ώρα, μπορούμε να αντιληφθούμε την ομορφιά; Σταματούμε για να την απολαύσουμε; Αναγνωρίζουμε το ταλέντο όταν εκδηλώνεται σε ασυνήθιστα χωροχρονικά πλαίσια; Ενα συμπέρασμα που πιθανώς μπορεί να εξαχθεί από το συγκεκριμένο πείραμα είναι: Αν δεν έχουμε ένα λεπτό για να σταματήσουμε και ν'ακούσουμε έναν από τους καλύτερους μουσικούς του κόσμου να παίζει ένα από τα ωραιότερα κομμάτια που γράφτηκαν ποτέ, με ένα από τα ομορφότερα μουσικά όργανα,πόσα άλλα πράγματα χάνουμε...
Ολόκληρο το άρθρο

ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΚΟΣΤΙΖΟΥΝ ΑΚΡΙΒΑ

Κάποιοι λένε ότι τα όνειρα είναι τζάμπα. Δεν κοστίζουν τίποτα. Αν και θα ήθελα πολύ να το πιστέψω, εγώ έχω διαφορετική άποψη. Τα όνειρα κοστίζουν και μάλιστα σε ορισμένες περιπτώσεις, πολύ ακριβά. Τουλάχιστον στη χώρα μας. Τουλάχιστον στην εποχή μας.

Ξεκινάς με το όνειρο να γίνεις γιατρός. Όχι για να βγάζεις πολλά φράγκα. Αλλά για να σώζεις ζωές. Είσαι αμόλυντος ακόμα. Στο σχολείο πρέπει να έχεις 20αρια στην οικονομία και το δίκαιο.
Ειδικά το δίκαιο θα σου χρειαστεί στο επάγγελμα που θέλεις να ακολουθήσεις.
Συμβιβάζεσαι. Πρέπει να τα έχεις καλά με τους καθηγητές. Καταφέρνεις να περάσεις στο πανεπιστήμιο. Σου κοστίζει 5 χρόνια τουλάχιστον από τη ζωή σου. Πρέπει να το βγάλεις με καλό βαθμό. Συμβιβάζεσαι. Πρέπει να τα πηγαίνεις καλά με τους καθηγητές. Ίσως και λίγο γλείψιμο βοηθήσει. Τελειώνεις. Αν έχεις τα απαιτούμενα χρήματα, θα κάνεις ένα μεταπτυχιακό. Αν όχι, χάνεις το πλεονέκτημα. Συνεχίζεις να πάρεις ειδικότητα. Άλλα 2-3 χρόνια. Αν έχεις καλό κονέ ίσως να τρυπώσεις σε κάποιο νοσοκομείο. Αν το κονέ σου είναι πολύ δυνατό, ίσως και να μπεις στη θέση που θέλεις. Βέβαια το κονέ θα σου ζητήσει μετά αντάλλαγμα. Κανείς δεν κάνει κάτι για τη ψυχή της μάνας του. Ενδιάμεσα ο στρατός που σε γυρίζει πίσω. Τελικά φτάνεις 40 και είσαι ακόμα με τα 900 ευρώ του εκπαιδευόμενου. Ίσως κάποτε ανοίξεις δικό σου γραφείο. Ίσως και όχι.
Το όνειρο έγινε εφιάλτης.

Ξεκινάς με το όνειρο να γίνεις δημοσιογράφος. Όχι για να βγάζεις πολλά φράγκα. Αλλά για να πληροφορείς τον κόσμο. Έρευνα και πληροφόρηση Είσαι ακόμα αμόλυντος.
Σπουδάζεις δημοσιογραφία Αν θέλεις κάτι πιο σίγουρο, πληρώνεις κάτι παραπάνω στα τμήματα ενός καναλιού ώστε να σε απορροφήσουν μετά στο δυναμικό τους.
Παίρνεις πτυχίο. Γράφεις σε μια εφημερίδα κάθε μέρα. Κάνεις ρεπορτάζ. Υπερωρίες. Παρόλο αυτά έχεις να πληρωθείς μήνες. Έκτακτη είδηση: η Μπεζαντάκου έσπασε ένα νύχι της. Τρέξε να καλύψεις το θέμα. Πρέπει να πληροφορηθεί το κοινό.
Σου τη σπάει η κυβέρνηση. Θέλεις να γράψεις ένα δυνατό άρθρο-παρέμβαση. Αλλά δυστυχώς δουλεύεις σε φιλοκυβερνητική εφημερίδα. Ο αρχισυντάκτης σου δίνει οδηγίες: Εδώ γράφουμε μόνο θετικά για την κυβέρνηση. Ο αρχισυντάκτης, παίρνει και αυτός οδηγίες. Που να πεις τον πόνο σου; Τα ρίχνεις στο σύστημα. Αδειάζει μια θέση παρουσιαστή. Νομίζεις ότι έχεις όλα τα προσόντα. Τι να κάνεις εξάλλου; Πρέπει να ζήσεις. Συμβιβάζεσαι με την παρουσίαση ενός ευτελούς προγράμματος. Τελικά η γλυκιά ξανθιά με τις βυζάρες σου παίρνει την μπουκιά από το στόμα όπως ακριβώς πήρε και τον διευθυντή προγράμματος. Φτάνεις 40 και είσαι ακόμα στους δρόμους να ψάχνεις τα σκουπίδια της Βανδή μήπως βρεις κάποιο τεστ εγκυμοσύνης.
Το όνειρο έγινε εφιάλτης.

Έτσι μετατρέπονται τα όνειρα σε εφιάλτες σε όλους σχεδόν τους κλάδους.
Τα όνειρα δεν είναι τζάμπα. Κοστίζουν.
Μπορεί να σου κοστίσει 1000 ευρώ.
Μπορεί να σου κοστίσει αθέμιτους συμβιβασμούς.
Μπορεί να σου κοστίσει τη ψυχή σου στο διάβολο.
Μπορεί να σου κοστίσει ένα πήδημα.
Κάτι πάντως θα σου κοστίσει.

Ολόκληρο το άρθρο