ΖΗΤΟΥΝΤΑΙ ΠΟΛΙΤΕΣ

Δεν είναι ανάγκη να έρθει η Αναγέννηση. Ούτε ο Διαφωτισμός.Ο καθένας μπορεί να κάνει κάτι πολύ απλό. Να φύγει από το κοπάδι. Κάποτε τα προβλήματα ήταν πολύ απλά. Είχες ένα πολίτευμα και μια ομάδα ατόμων να σε (κατά)διώκουν. Ήξερες ότι πρέπει να αντισταθείς σε αυτούς. Ήξερες ότι πρέπει να αντισταθώ στον Παττακό,στον Παπαδόπουλο,στην εποχή,στους γονείς. Ήξερες... Τώρα άγνοια και ανασφάλεια. Σε ένα κράτος με την ευρεία έννοια του όρου.

Δεν είναι η οικονομική κρίση. Δεν είναι η φτώχεια που μαστίζει τον πλανήτη. Δεν είναι η οικολογική καταστροφή που καταστρέφει τούτη τη Γης. Κατά τη δική μου ταπεινή άποψη το χειρότερο απ' όλα είναι αυτή η αδιαφορία. Αυτή η αδιαφορία είναι που σκοτώνει έναν έναν, από μέσα. Καίει τα σωθικά μας.

Αυτή η θεώρηση του ανθρώπινου πλάσματος ως καταναλωτική μονάδα οδηγεί στην εξαθλίωση του Νότου και στην "εξέλιξη" του Βορρά. Συνδέεται απόλυτα με το όνειρο του σύγχρονου απ-ανθρώπου. Να καταφέρει να γίνει η διαφήμιση! Αυτό που προβάλει η διαφήμιση και τα τηλεοπτικά κανάλια. Άσχετο τελείως δηλαδή(ς) από το κοινωνικό πρόσωπο, την αλληλεγγύη και την πρόνοια. Αυτά έχουν χαθεί τελείως από το λεξιλόγιο της σκέψης μας.

Η λύση ηχεί τόσο απλή, όσο δύσκολη είναι. ΓΙΝΕ ΠΟΛΙΤΗΣ! Κατάλαβε το ρόλο σου, φύγε από το πλήθος που παραπαίει και φώναξε δυνατά για τα δικαιώματα σου.
Γιατί είσαι Άνθρωπος...

Ολόκληρο το άρθρο

ΤΟ ΔΑΚΡΥ... (by Mr.Kaya)

Το απόλυτο αίσχος. Δεν ξέρω που φτάσαμε πλέον. Ίσως ο George Clooney να ζηλεύει τον George Papandreou για τις υποκριτικές του ικανότητες, αλλά κατανοήστε κάτι. Παρόμοιοι βουτυρομπεμπέδες που μεγάλωσαν στην αγκαλιά της μαμάς και είχαν ως χόμπυ τους το πατινάζ, το μπαλέτο, και την ολυμπιακή ποδηλασία, (τούμπα κατά την οποία δεν έκλαψε) δεν απέκτησαν ποτέ τους αντοχή στον "κακό" αέρα με τα ίχνη χημικών, καθώς ξάπλωναν τη νύχτα πλάι στον απιονιστή που καθάριζε τον αέρα του πολιτικού τους μέλλοντος.
Και κάπου εκεί, πλάι στους αγρότες, χύθηκε το δάκρυ. Αυτό που ίσως σημαίνει την ευτυχία για τον επικείμενο θρίαμβο, για την αναρρίχηση στον πρωθυπουργία...
Το δάκρυ...
Συμβολισμός αρχής και τέλους στην Ελλάδα. Ας θυμηθούμε...


Ο Γιώργος Αλογοσκούφης έχυσε ένα δάκρυ στο τέλος της θητείας του, μάλλον, όχι για την απομάκρυνσή του, αλλά γιατί είναι ο πρώτος που κατάλαβε σε ποια κατάσταση είναι η χώρα μας, όσον αφορά τα οικονομικά της...
Ο Γιωργάκης μας, δεν έκλαψε όταν τον ενημέρωσαν για την προχωρημένη κατάσταση εθισμού της Βάσως, με το κλειστό μάτι της μαριχουάνας:

Δεν έκλαψε όταν έφαγε στα μούτρα, όλο το χιόνι της Πτολεμαϊδας, αυτό που συνηθίζουν στο πρόσωπό τους οι λιγνιτωρύχοι...

Δεν έκλαψε όταν έμαθε για την αλλαγή του πολιτικού προσανατολισμού του κόμματός του...

Δεν έκλαψε όταν κολύμπησε στις πεντακάθαρες ακτές της Αθήνας!!!

Για τον λόγο αυτό, αφήστε τα ηλίθια πρωτοσέλιδα...

Κλάματα χαράς
είναι, γιατί ακόμα και αυτός κατάλαβε πόσο
τρομακτικά ηλίθιοι είναι αυτοί που μας κυβερνούν...

Ολόκληρο το άρθρο