Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΩΝ ΕΙΔΩΝ

Κάποτε Υπήρξα.

Και τα νερά έπαψαν να είναι καθαρά και οι πηγές στέρεψαν. Κάποτε προσπάθησα με λέξεις να δώσω τον ορισμό της ευτυχίας και απέτυχα . Και ο ήλιος έσβηνε και το μάρμαρο μαύριζε.Μέρα με τη μέρα,χρόνο με τον χρόνο,αιώνα με τον αιώνα.Ένας άπληστος και άκαρδος που το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν πράγματα ασήμαντα και χωρίς αξία. Και έκανα πολέμους και σκότωσα πολλούς.Και έκανα τον κόσμο πιο μικρό μα ακόμα πιο μικρό το νου.Και έκανα πόλεις μεγάλες και τρανές,σμιλεμένες στο τσιμέντο.

Κάποτε κάποιος είπε το εξής ενδιαφέρον:
"Δεν είναι η Πόλη ζούγκλα.Είναι ένας τεράστιος ζωολογικός Κήπος".

Λίγο πιο προσεκτικά αν κοιτάξεις θα τα δεις.Όλων των ειδών και όλων των αποχρώσεων τα ζώα. Απαίδευτα και πλήρως εξαρτημένα,αδύναμα να ζήσουν μόνα τους στη φύση.Όχι μόνο γιατί δεν μπορούν,αλλά και γιατί δεν υπάρχει πλέον εκείνη η φύση. Και η Πόλη γίνεται ο τάφος μας.Καταρρέουμε μαζί της στην άβυσσο της μοναξιάς,στην κόλαση του αγχους και σε μια απέραντη θάλασσα τσιμέντου. Είμαστε ένα νέο είδος πια , εμείς οι άνθρωποι των πόλεων.Δυστυχώς.

ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ

Ολόκληρο το άρθρο