Δευτέρα, 15 Ιουνίου 2009

Τα εκατό κλπ κλπ

Μου αρέσει πολύ να κοιτάζω τα εξώφυλλα των λαηφστάηλ περιοδικών και να διαβάζω τα αντρικά-γυναικεία μυστικά που αποκαλύπτει το κοσμοπόλιταν.
Επίσης έχουν πολύ πλάκα οι λίστες που δημοσιέυουν ΟΛΑ, σοβαρά και ασόβαρα περιοδικά με τις εκαντοτάδες. Πχ 100 βιβλία που πρέπει να διαβάσεις πριν ψοφήσεις, εκατό γεύσεις που πρέπει να δοκιμάσεις, εκατό πράματα που πρέπει να ζήσει ένας άντρας.

Πολύ εξαναγκασμός βρε παιδί μου. Εγώ πάντως κάνω ό,τι μπορώ, ειδικά στα εκατό ΠΡΕΠΕΙ του άντρα έχω φτάσει ήδη στο δεύτερο ( σεξ με γυναίκα ) αλλά λέω να μη συνεχίσω μέχρι το εκατοστό διότι τόσο (και τέτοιο) αντριλίκι ΔΕΝ αντέχεται.
Λέω να παραμείνω παιδί. Άλλωστε, άντρας είναι αυτός που το δοκίμασε και δεν του άρεσε. Όποιος τόπιασε, τόπιασε, οι υπόλοιποι ζητήστε επεξήγηση.
Έκπληξη μου προκάλεσε ότι σε τέτοιες "επετηρίδες" δεν αναφέρει ποτέ ότι πρέπει να δούμε ταινίες όπως το "Αγάπα με αν τολμάς " με τον Γκιγιόμ Κανέ, ή το "Ναρκό" με τον ίδιο. Κάτι τριλογίες-πολυλογίες αναφέρουν μόνο τύπου Ραμπο και Πολεμος των άστρων, τα οποία φυσικά και τα έχω δει αλλά πιο άντρας δεν ένιωσα. Μόνο διασκέδασα και από εκεί και μετά...τίποτα άλλο.
Ο σκηνοθέτης των γυναικών, ο Αλμοδόβαρ με κάνει να νιώθω άνθρωπος, ούτε πιο άντρας ούτε πιο γυναίκα.

Και φτάνω στο πιο σημαντικό. Στο πως μπορούμε όχι φυσικά να ξαναγίνουμε παιδιά ή να παιδιαρίζουμε, αλλά να ξανανιώσουμε τα αισθήματα που νιώθαμε μικροί μέσα από ταινίες για ενήλικους. Έτοιμοι? προσδεθείτε ...

Η Πόλη των Χαμένων Παιδιών (



Delicatessen



trio de belleville



Spirited away


και επειδή τις μύγες δεν τις τραβάς με το αλάτι αλλά με το μέλι, όπως είχε πει και ο Μαρκ προσεχώς θα ακολουθήσει λίστα με Τα Εκατό Πράγματα Που Πρέπει Να Κάνεις Για Να Νιώσεις Άνθρωπος.

Όχι μόνο άντρας, μόνο γυναίκα, μόνο παιδί.

3 σχόλια:

Myrto. 15 Ιουνίου 2009 - 1:09 μ.μ.  

Τώρα χτύπησες πολύ ευαίσθητες χορδές
Τυχερός όποιος καταφέρει να διακρίνει,
το πραγματικό νόημα των ερμαφρόδιτων χαρακτήρων στις καθηλωτικές ταινίες του Αλμοδόβαρ,
την ανθρώπινη αδυναμία στις σελίδες του Φάουστ,
την διαστροφή στη Δασκάλα του Πιάνου,
την ελπίδα στον Καιρό των Τσιγγάνων ,
την απελπισία του Πιανίστα,
την παιδική αθωότητα του Τρίο της Μπελβίλ,
την μυρωδιά από το Άρωμα,
Και βάζω φρένο τώρα που είναι νωρίς γιατί δεν θα σταματήσω με τίποτα...

Σγουραμαλης,  15 Ιουνίου 2009 - 10:49 μ.μ.  

το άρωμα ειδικά το είχε δει το 2007 το Σεπτέμβρη η φίλη μου και μου το προτεινε να το δουμε και μαζί, γελώντας. Πολύ καλό ήταν και κατάλαβα γιατί γελούσε. Επει΄δη μαζεύω και εγώ μυρωδιές (σηκώνω τη μεγάλη μύτη μου και ρουθουνίζω )πρώτα και μετά εικόνες και ήχους. Αλλά δεν έχω σκοτώσει.Ακόμα.
Για τον γκαίτε τι να πω. Ένα απλό πιόνι στη σκακιέρα της ζωής είμαι. Ειδικά αν παίζεις σκάκι με φόντο τη παραλία. Η δασκάλα του πιάνου τελικά δεν ήταν μουγκή. Κουστουρίτσα και τα μυαλά...στη θέση τους.Ο πιανίστας μου είχε θυμίσει κάτι που είχε πει ο Μοντεχρίστος,το ποντίκι στον ισοβίτη του αρκά.
Ξέρεις ισοβίτη: για μένα η φυλακή είναι ένας ολόκληρος κόσμος, ενώ για σένα ολόκληρος ο κόσμος είναι μια φυλακή.
Μπελβίλ και Μπασίρ και άλλα ακόμα, παρεξηγημένα από τους πολλούς τα κινούμενα σχέδια, κάτι πρέπει να κάνουμε, τι λες?
Φρένο επειδή είναι νωρίς? Μπα, ήδη είναι αργά και δε πρέπει να βάζουμε φρένο

Myrto. 16 Ιουνίου 2009 - 1:05 μ.μ.  

Το ότι κάτι πρέπει να κάνουμε είναι γεγονός, το θέμα είναι τι?
'Οπως θα έχεις παρατηρήσει και εσύ τα περιθώρια στενεύουν, δεν υπάρχουν πια τα απαραίτητα ερεθίσματα τα οποία θα βάλουν το μυαλό σου να λειτουργήσει και την ψυχή σου να νιώσει...αντίθετα υπάρχει μια έντονη τροπή προς την απάθεια...
Ταινίες,βιβλία ,μουσικές ,έργα τέχνης έχουν πέσει σε μια συμβατικότητα που δεν τροφοδοτεί το μυαλό αλλά (ας μου επιτραπεί η έκφραση) το αποβλακώνει...με το σταγονόμετρο βρίσκεις πλέον κάτι που θα σε συγκινήσει και σαν να μην φτάνει αυτό, μένει και στην αφάνεια ...ξέρεις είναι πολύ εύκολο να χειραγωγήσεις μια απαθή μάζα από μια σκεπτόμενη...
Αρα όλο περιπλανόμαστε στα παλιά και αν τύχει κάτι νέο και ξεφύγει από την συμβατικότητα της εποχής μας,το υποστηρίζουμε φανατικά!!Αξίζει τον κόπο άλλωστε δε νομίζεις?
Υ.Γ 1 :Μια φιλική πρόταση για εσένα και την φίλη σου, αν θέλετε πραγματικά να βάλετε 'οπως και εγώ μυρωδιές ακόμα και στα όνειρα σας αξίζει να μπείτε στον κόπο να διαβάσετε και το βιβλίο "Το Άρωμα" του Πάτρικ Ζισκίντ, μπορεί να ισχύει το μια εικόνα χίλιες λέξεις αλλά στην συγκεκριμένη περίπτωση ισχύει το μια φράση χίλιες μυρωδιές...
Υ.Γ 2 :Όντως η πιανίστρια στο έργο "The Piano" δεν ήταν μουγκή...αν και εκπληκτική ταινία και αυτή...εγώ όμως αναφερόμουν στο γαλλικό έργο "La Pianiste"με αγγλικό τίτλο "Τhe Piano Teacher" http://www.imdb.com/title/tt0254686/.Μία εκπληκτική αλλά και σοκαριστική ταινία που ελπίζω να σου αρέσει, αν δεν την έχεις ήδη δει...