Δευτέρα, 18 Μαΐου 2009

Χωρίς αστέρια...


Ήταν άσχημη από μακριά απόψε. Και όσο πλησίαζες, τα φώτα της μπογιάτιζαν πορφυρό τον ουρανό. Η μυρωδιά της σε απωθεί. Π
ερνάς τα διόδια, τα σύγχρονα τείχη της πόλης. Την Πύλη του Νέου Αξιού. Και μετά συνεχίζεις αλώβητος προς την πρόσοψή της. Δύσμορφη. Γκρινιάρα. Οι ήχοι της παράφωνοι. Πως μπορεί η καταραμένη, να με κάνει να χαμογελάω όταν την βλέπω; Κολυμπάς στη λεωφόρο μιας νοοτροπιάς που συνεχίζει να ανθεί μέσα από Και ο κόσμος της μοιάζει να έχει συνειδητοποιήσει πως πληρώνει νοίκι για να κατοικοεδρεύει στην παραλία. Τσουχτερό. Για ένα τετραγωνικό, περίπου 9 ευρώ. Το ποτό σου...
Κοιτάς τα φώτα. Το λιμάνι των σκιών, τους γερανούς που κατεβάζουν τον ήλιο στο κρεβάτι του, τα σιωπηλά τάνκερ. Και τον φτωχό ουρανό... Πως έμαθαν να ζουν χωρίς αστέρια;

2 σχόλια:

CLOWNFACE,  18 Μαΐου 2009 - 11:26 π.μ.  

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΙΚΡΟ ΠΡΙΓΚΗΠΑ:
-Οι άνθρωποι έχουν αστέρια που δεν είναι τα ίδια. Για κείνους που ταξιδεύουν, τ' αστέρια είναι οδηγοί. Για άλλους δεν είναι παρά μικρά φώτα. Για άλλους, τους σοφούς, είναι προβλήματα. Για τον μπίζνεσμαν μου, ήταν από χρυσάφι. Μα όλα τούτα τ' αστέρια σωπαίνουν. Εσύ, θα έχεις αστέρια που κανείς άλλος δεν τα έχει ...
- Τι θέλεις να πεις;
- Αφού εγώ θα 'μαι σ' ένα απ' αυτά, κι αφού θα γελάω σ' ένα απ' αυτά, τότε για σένα θα είναι σαν να γελούν όλα τ' αστέρια. Θα έχεις εσύ αστέρια που ξέρουν να γελάνε!

MR. KAYA,  18 Μαΐου 2009 - 1:53 μ.μ.  

Πότε ξεκινάς να γράφεις;