Τρίτη, 24 Μαρτίου 2009

Τουρκισία...


Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας από τους Τούρκους, ο Κοραής είχε πει: «Διώξαμε τους Τούρκους, αλλά μας έμεινε η τουρκισία». Η άδικη, δηλαδή και απάνθρωπη συμπεριφορά της κρατικής εξουσίας σε βάρος του λαού. Που κάποτε ήταν χειρότερη ακόμη κι απ’ τη συμπεριφορά των Τούρκων. Κατάσταση που συνεχίζεται, τηρουμένων των αναλογιών, μέχρι και σήμερα. Και που ασφαλώς δεν υπάρχει προοπτική βελτίωσής της, καθώς βουλιάζουμε ολοένα και περισσότερο στην τουρκισία του καπιταλιστικού μεσαίωνα.

Ωστόσο όμως η τουρκισία αναδυόταν περισσότερο ανάγλυφη στα πρώτα μετά την τουρκοκρατία χρόνια, οπότε η σύγκριση ανάμεσα στη συμπεριφορά των εκπροσώπων του νεοσύστατου κράτους και των Τούρκων ήταν εκ των πραγμάτων αναπόφευκτη. Συμπεριφορά η οποία δεν εκδηλωνόταν μόνο σε βάρος του ανώνυμου λαού, ούτε ακόμη σε βάρος πολλών αγωνιστών, οι οποίοι, αντί να ανταμειφθούν για τις θυσίες τους, κατάντησαν ζητιάνοι και αντιμετωπίστηκαν ως ληστές, για να σαπίσουν στις φυλακές ή να καρατομηθούν. Αλλά κυρίως και προπάντων αποκαλύφθηκε, σε όλη της την ειδεχθή μεγαλοπρέπεια, στην αχαριστία τους απέναντι στις ευγενέστερες μορφές της επανάστασης, όπως τον Κολοκοτρώνη ή τον Μακρυγιάννη.

Ο Μακρυγιάννης, όπως... μας πληροφορεί ο Γιάννης Βλαχογιάννης, ετέθη τον Αύγουστο ή Σεπτέμβριο του 1851 σε κατ’ οίκον περιορισμό, επειδή τάχα συνωμοτούσε κατά της ζωής του βασιλιά Όθωνα. Γεγονός που τον ανάγκασε να κάμει έγγραφη διαμαρτυρία, που έστειλε σε όλες τις εφημερίδες, απ’ τις οποίες όμως καμία δεν τη δημοσίευσε.

Για να μας θυμίζει το περιστατικό αυτό τη συμπεριφορά...

Διαβάστε τη συνέχεια στο Apneagr